Het is weer Christmastime! Alle kerstbomen zijn opgetuigd, de straten worden verlicht door lampjes en de laatste noot van het kerstliedje wat je hoort is meteen de beginnoot van het volgende kerstliedje.
Ik geniet van de kerst, de gezelligheid (naast een kerstpakket met onder andere een pot mayonaise (jottum) krijg je ook nog een kerstdiner), de warme sfeer in de winkels (er staan bij ons zo'n 20 kerstbomen verspreidt door de winkel) en alle mensen die zo vredig met elkaar omgaan (ahum).
Mensen die vredig met elkaar omgaan? Eigenlijk is iedereen zo schijnheilig als de pest. We zeggen ja terwijl we nee denken en we glimlachen beleefd terwijl we eigenlijk elkaars hersens in willen slaan.
Sinds vrijdagmiddag heb ik vakantie. Nou ja, vakantie... Van school dan, want de meeste tijd van de vakantie breng ik in de Vie&Die door.
Wat ik opzich niet erg vind, want ik hou wel van de gezellige drukte tijdens de kerstperiode en ik verdien weer lekker.
Alleen jammer dat de meeste klanten er niet zo over denken. Die zijn allemaal gestrest en chagrijnig.
Ook in de kerstvakantie zijn al onze standaard klanten er. De campinggasten (ze zijn flink chagrijnig, want ze mogen met de sneeuw niet in hun tentje op de camping bivakeren), de oververhitte moeders (ze hebben het nu nog zwaarder want ze hebben hun kroost nu 2 weken lang, iedere dag, om zich heen en, misschien nog erger, ook manlief heeft vakantie) en de workaholics, die verplicht vrij moeten nemen met kerst (en nu moeten ze ook nog cadeautjes kopen. Wat een rotleven).
De cadeaudozen en sokken (orgineel!) vliegen over de toonbank en ik en mijn collega's helpen iedereen met een grote glimlach terwijl we volledig uit de maat Flappie meezingen.
En dan begint het. Midden in 'Vader zei dat ik niet in de schuur mocht komen', vraagt een klant of ik zijn cadeautje in wil pakken. Achter hem beginnen de moeders te zuchten. Hoe durft iemand in een winkel, terwijl hij een cadeau koopt nou te vragen of het ook nog ingepakt kan worden? Weet hij niet hoe het werkt?
Ik zie het probleem niet, ik vind het niet erg om in te pakken en deze man vraagt het tenminste, in plaats van dat hij het meedeelt ('Het is een cadeautje' is heel irritant). Terwijl ik het cadeautje inpak gaat het gezucht en gesteun achter me gewoon door.
Maar dan... De volgende klant is de oververhitte moeder. Ze heeft vier cadeautjes, of ik die even in kan pakken. Ik mag geen klanten slaan, dus ik moet haar op een andere manier duidelijk maken dat ik dit niet pik.
Uit wraak voor het zuchten om een klant die één cadeautje ingepakt wilde hebben en het vervolgens vragen of ik haar vier cadeautjes in wil pakken, pak ik ze lekker allemaal in net te kleine papiertjes en heel langzaam in. Eigen schuld.
Aan het eind van de dag heb ik toch wel erg moeie voeten en ben ik alle chagrijnige klanten, die er zelf voor hebben gekozen op de laatste dag alle inkopen te doen en dan boos worden als het inpakpapier op is, toch echt wel zat.
Maar ik mag niet klagen, want ik heb in deze tijden van crisis...
Crisis? Iedereen geeft ± €100,- uit aan kerstcadeaus. En dan heb ik de kerstkaarten (+ drie velletjes kerstzegels want dan krijg je er zo'n leuke agenda bij) en het kerstdiner voor heel de familie nog niet eens meegerekend.
Ik dwaal af. Wat loop ik nou te klagen, ik heb in deze tijden van crisis tenminste nog een baan.
En moeie voeten? Wat loop ik nou te zeuren? Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de dag zouden willen staan, maar het niet kunnen.
En heel de kerstvakantie werken? Dat is toch helemaal niet erg! Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de vakantie zouden willen werken, maar geen werk kunnen krijgen. Ik ben gewoon niks gewend, zegt een heel irritante man tegen me. Hij is alleen even vergeten dat ik 5 dagen naar school ga, huiswerk heb, en elk weekend werk. Iincl. de zondag, want het is tegenwoordig iedere zondag feest.
Hij heeft geluk dat ik beleefd moet blijven tegen klanten en ze niet mag slaan.
Ik begrijp eigenlijk niet dat ik na al die klanten nog steeds van de kerst hou, want naast het klagen over inpakpapier, de lange rijen en sokken die er niet meer in de goede maat zijn, hebben ze me ook nog verteld hoe vervelend ze het vinden om naar familie te moeten, ze heel de dag alleen maar eten en cadeautjes krijgen die ze niet willen.
Wat hebben we het toch zwaar.
Merry Christmas everybody!
Ik geniet van de kerst, de gezelligheid (naast een kerstpakket met onder andere een pot mayonaise (jottum) krijg je ook nog een kerstdiner), de warme sfeer in de winkels (er staan bij ons zo'n 20 kerstbomen verspreidt door de winkel) en alle mensen die zo vredig met elkaar omgaan (ahum).
Mensen die vredig met elkaar omgaan? Eigenlijk is iedereen zo schijnheilig als de pest. We zeggen ja terwijl we nee denken en we glimlachen beleefd terwijl we eigenlijk elkaars hersens in willen slaan.
Sinds vrijdagmiddag heb ik vakantie. Nou ja, vakantie... Van school dan, want de meeste tijd van de vakantie breng ik in de Vie&Die door.
Wat ik opzich niet erg vind, want ik hou wel van de gezellige drukte tijdens de kerstperiode en ik verdien weer lekker.
Alleen jammer dat de meeste klanten er niet zo over denken. Die zijn allemaal gestrest en chagrijnig.
Ook in de kerstvakantie zijn al onze standaard klanten er. De campinggasten (ze zijn flink chagrijnig, want ze mogen met de sneeuw niet in hun tentje op de camping bivakeren), de oververhitte moeders (ze hebben het nu nog zwaarder want ze hebben hun kroost nu 2 weken lang, iedere dag, om zich heen en, misschien nog erger, ook manlief heeft vakantie) en de workaholics, die verplicht vrij moeten nemen met kerst (en nu moeten ze ook nog cadeautjes kopen. Wat een rotleven).
De cadeaudozen en sokken (orgineel!) vliegen over de toonbank en ik en mijn collega's helpen iedereen met een grote glimlach terwijl we volledig uit de maat Flappie meezingen.
En dan begint het. Midden in 'Vader zei dat ik niet in de schuur mocht komen', vraagt een klant of ik zijn cadeautje in wil pakken. Achter hem beginnen de moeders te zuchten. Hoe durft iemand in een winkel, terwijl hij een cadeau koopt nou te vragen of het ook nog ingepakt kan worden? Weet hij niet hoe het werkt?
Ik zie het probleem niet, ik vind het niet erg om in te pakken en deze man vraagt het tenminste, in plaats van dat hij het meedeelt ('Het is een cadeautje' is heel irritant). Terwijl ik het cadeautje inpak gaat het gezucht en gesteun achter me gewoon door.
Maar dan... De volgende klant is de oververhitte moeder. Ze heeft vier cadeautjes, of ik die even in kan pakken. Ik mag geen klanten slaan, dus ik moet haar op een andere manier duidelijk maken dat ik dit niet pik.
Uit wraak voor het zuchten om een klant die één cadeautje ingepakt wilde hebben en het vervolgens vragen of ik haar vier cadeautjes in wil pakken, pak ik ze lekker allemaal in net te kleine papiertjes en heel langzaam in. Eigen schuld.
Aan het eind van de dag heb ik toch wel erg moeie voeten en ben ik alle chagrijnige klanten, die er zelf voor hebben gekozen op de laatste dag alle inkopen te doen en dan boos worden als het inpakpapier op is, toch echt wel zat.
Maar ik mag niet klagen, want ik heb in deze tijden van crisis...
Crisis? Iedereen geeft ± €100,- uit aan kerstcadeaus. En dan heb ik de kerstkaarten (+ drie velletjes kerstzegels want dan krijg je er zo'n leuke agenda bij) en het kerstdiner voor heel de familie nog niet eens meegerekend.
Ik dwaal af. Wat loop ik nou te klagen, ik heb in deze tijden van crisis tenminste nog een baan.
En moeie voeten? Wat loop ik nou te zeuren? Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de dag zouden willen staan, maar het niet kunnen.
En heel de kerstvakantie werken? Dat is toch helemaal niet erg! Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de vakantie zouden willen werken, maar geen werk kunnen krijgen. Ik ben gewoon niks gewend, zegt een heel irritante man tegen me. Hij is alleen even vergeten dat ik 5 dagen naar school ga, huiswerk heb, en elk weekend werk. Iincl. de zondag, want het is tegenwoordig iedere zondag feest.
Hij heeft geluk dat ik beleefd moet blijven tegen klanten en ze niet mag slaan.
Ik begrijp eigenlijk niet dat ik na al die klanten nog steeds van de kerst hou, want naast het klagen over inpakpapier, de lange rijen en sokken die er niet meer in de goede maat zijn, hebben ze me ook nog verteld hoe vervelend ze het vinden om naar familie te moeten, ze heel de dag alleen maar eten en cadeautjes krijgen die ze niet willen.
Wat hebben we het toch zwaar.
Merry Christmas everybody!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten