10 nov 2009
Omdat Zumba naast een leuke sport ook heerlijk leedvermaak is...
Afgelopen zomer, toen alle buren en ik gezellig in onze tuinen, met schutting ertussen, met elkaar zaten te kletsen, kwam ik op de gedachte dat ik wel eens en proeflesje zumba mee wilde doen.
Fitnissen zonder vervelende apparaten en met gezellige muziek leek me wel wat.
Vanachter de schutting klonken instemmende geluiden. Het plan werd gemaakt en de volgende week zouden we met zijn zessen meedoen aan een zumba les.
Een week later kwamen mijn buurvrouw en ik (de rest was al afgehaakt) onzeker aan bij de sportschool. We bedachten ons dat het wel verstandig zou zijn om achterin te gaan staan, zodat niet iedereen onze onervarenheid zou opmerken.
En toen begon de les. Ik was met stomheid geslagen. Echt, als je je ooit ergens niet op je plek voelt, kom naar een zumba les, daar is iedereen welkom!
Ik was zo van slag van wat ik zag, dat ik me tegen de muur aanklampte uit angst aangevallen te worden door de in de starthouding klaarstaande te gemotiveerde vrouwen in veel te strakke leggings. Het leek wel een dierentuin met alle dieren in één verblijf.
Dat nog extra werd benadrukt door de grote ramen waarachter de niet sportende mensen ons staan te bekijken.
De sportinstructeur heeft een, op zijn zachts gezegd, lichte vorm van adhd en beweegt als een orang-oetang van de linkerkant van de zaal naar de rechterkant. Af en toe brult hij wat, zodat wij ook weten wat we moeten doen.
Ongeveer 2,5 meter voor hem staan de giraffen (de vrouwen die met hun lange nek willen laten zien dat ZIJ alles heel goed weten). Ze denken dat ze in de smaak vallen bij de orang-oetang en weten niet hoe hard ze met hun uitgezakte borsten moeten schudden. Best sneu eigenlijk.
En ken je de film Jungleboek? Neem even de olifantenmars in je gedachten. Heb je hem?
Zo lopen de huisvrouwen door de zaal. Terwijl meneer de zumbales-instructeur ons de aanwijzingen geeft (V-V-rechts, V-V-links én mambo!) stappen de huisvrouwolifanten ook lekker heen en weer. Ze hebben het erg naar hun zin en schijnen niet in de gaten te hebben dat ze eruit zien alsof ze laddertje zat zijn.
En dan heb je nog de stokstaartjes. Deze vrouwen doen alsof ze de dansjes kennen, maar staan eigenlijk alleen met hun armen wat heen en weer te zwaaien. Of ze laten juist heel duidelijk merken dat ze de dansjes nog niet onder de knie hebben, maar "zo veel mogelijk pasjes proberen mee te doen".
Om je kapot te lachen.
De laatste groep zijn de chimpansees. Deze vrouwen kennen de dansjes, hebben een goed figuur en komen duidelijk slimmer over dan de andere dieren.
Ikzelf ben er nog niet uit tot welke dierensoort ik behoor. Ik doe achteraan in een hoekje braaf mee met alle dansjes en bekijk intussen de rest van de groep.
Maar goed, we zijn nu een aantal maanden verder en ik ga nog steeds iedere week samen met de buurvrouw (en haar nieuwe Suzuki Swift, Lucky me!) met plezier naar zumba. Maar of dat nou is om het sporten of om het plezier om de losgeslagen dieren weet ik eigenlijk niet…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten