Nou hoef je natuurlijk niet gestudeerd te hebben om bij de V&D te mogen komen winkelen, maar sommige mensen zou ik toch wel de toegang willen weigeren...
Ik sta nog steeds iedere week lekker achter de kassa van de herenmode.
Nu wel als Pabo student dus ik hoor elke taalfout van iedere klant.
Ik ben een klant aan de kassa aan het helpen als een mevrouw zich in het gesprek tussen mij en de klant mengt: 'Ik wou even wat vragen.' (Ze bedoelt 'Ik wil even wat vragen.' Het ligt op het puntje van mijn tong om het te zeggen, maar ik doe het niet want ik weet zelf hoe irritant het is.)
Ik kijk haar even aan, zeg 'Een ogenblikje alstublieft' en ga weer verder met de klant die ik aan het helpen was.
Ik sta nog even diep in gedachten te bedenken hoe het komt dat zoveel mensen het woord 'wou' gebruiken. Terwijl het woord 'wou' helemaal niet bestaat, want bij welk werkwoord hoort dat dan? Wouden?
Ik moet wel toegeven dat ik het zelf ook vaak gebruik, maar tegenwoordig word ik gelijk door 10 klasgenoten gecorrigeerd.
Maar goed, ik stond te wachten op de klanten. Bij de roltrap staat een wat ouder stel in het rond te zoeken. Bij de kassa is het rustig dus ik besluit ze even te helpen.
Ik loop naar ze toe en vraag of ik ze ergens mee kan helpen. Ze vragen me waar ze naar beneden kunnen.
Ik kijk ze stomverbaasd aan. Hebben ze nou serieus na 3 rondjes winkel nog niet door dat er bij onze Vie&Die geen beneden is? Met ingehouden lach weet ik een 'Uhm, we hebben geen beneden.' uit te brengen. Maar het stel gaat gewoon door: 'Maar, dit is toch de V&D?'
Pff... Eigenwijze klanten. Ik moet nu echt opschieten want ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden. 'Uhm, ja. Maar wij zijn een kleine V&D, dus wij hebben daar geen ruimte voor.' Ik werp een blik richting de kassa. Gelukkig, er staat een meisje te wachten. Ik heb een reden om te vluchten!
Het meisje koopt een armbandje van €4,95 en betaald met een briefje van €5,-.
Ik stop net het briefje in de kassa als ze me vraagt of ik er soms €0,05 bij wil. Ik kijk weer ietwat verbaasd en ik onderdruk nu een nog grotere lachstuip. Ik kijk haar aan en zeg bijdehand 'Ja hoor, dan krijgt u €0,10 terug'. Als een dummie kijkt ze me aan. Ik geef haar snel haar wisselgeld en vlucht dan naar de kantine.
Na de pauze heb ik weer een "nuchtere" kijk op de klanten.
Bij de kassa staat een stel met een paar rond rennende kinderen. Ik ben de berg kinderkleding nog aan het scannen als de vader zijn pinpas alvast door het pinapparaat haalt. Prima, dan hoef ik straks niet te wachten tot meneer zijn pasje heeft gevonden. Ik ben halverwege de gigantische stapel rokjes, sokken en shirtjes als de man opmerkt 'Er staat: wacht op bedrag. Moet je soms nog een knopje indrukken?'
Het vervelende is dat ik klanten niet keihard in hun gezicht uit mag lachen en ze altijd beleefd moet beantwoorden. Dus ik zeg netjes, zonder te lachen, dat het totaal bedrag er ook nog niet is als ik nog niet alles heb gescand.
Mijn god, wat een dummie!
En dan heb je natuurlijk nog de klanten die denken dat het bonnetje al in de tas zit terwijl ze hun vinger pas net van het knopje "ok" op het pinapparaat halen. En je op de achtergrond de printer de kassabon hoort printen.
Of de mensen die vragen of er een tasje omheen mag terwijl ik de kleding nog aan het vouwen ben.
Echt, ik heb dan zó erg de neiging om even te roepen: 'Ben ik al klaar dan? Dummie!'
Zo heb ik nog ruim 100 voorbeelden van andere dummie-acties, maar ik gun het al die dummies niet om mijn geliefde hyves te besmeuren...
Ik sta nog steeds iedere week lekker achter de kassa van de herenmode.
Nu wel als Pabo student dus ik hoor elke taalfout van iedere klant.
Ik ben een klant aan de kassa aan het helpen als een mevrouw zich in het gesprek tussen mij en de klant mengt: 'Ik wou even wat vragen.' (Ze bedoelt 'Ik wil even wat vragen.' Het ligt op het puntje van mijn tong om het te zeggen, maar ik doe het niet want ik weet zelf hoe irritant het is.)
Ik kijk haar even aan, zeg 'Een ogenblikje alstublieft' en ga weer verder met de klant die ik aan het helpen was.
Ik sta nog even diep in gedachten te bedenken hoe het komt dat zoveel mensen het woord 'wou' gebruiken. Terwijl het woord 'wou' helemaal niet bestaat, want bij welk werkwoord hoort dat dan? Wouden?
Ik moet wel toegeven dat ik het zelf ook vaak gebruik, maar tegenwoordig word ik gelijk door 10 klasgenoten gecorrigeerd.
Maar goed, ik stond te wachten op de klanten. Bij de roltrap staat een wat ouder stel in het rond te zoeken. Bij de kassa is het rustig dus ik besluit ze even te helpen.
Ik loop naar ze toe en vraag of ik ze ergens mee kan helpen. Ze vragen me waar ze naar beneden kunnen.
Ik kijk ze stomverbaasd aan. Hebben ze nou serieus na 3 rondjes winkel nog niet door dat er bij onze Vie&Die geen beneden is? Met ingehouden lach weet ik een 'Uhm, we hebben geen beneden.' uit te brengen. Maar het stel gaat gewoon door: 'Maar, dit is toch de V&D?'
Pff... Eigenwijze klanten. Ik moet nu echt opschieten want ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden. 'Uhm, ja. Maar wij zijn een kleine V&D, dus wij hebben daar geen ruimte voor.' Ik werp een blik richting de kassa. Gelukkig, er staat een meisje te wachten. Ik heb een reden om te vluchten!
Het meisje koopt een armbandje van €4,95 en betaald met een briefje van €5,-.
Ik stop net het briefje in de kassa als ze me vraagt of ik er soms €0,05 bij wil. Ik kijk weer ietwat verbaasd en ik onderdruk nu een nog grotere lachstuip. Ik kijk haar aan en zeg bijdehand 'Ja hoor, dan krijgt u €0,10 terug'. Als een dummie kijkt ze me aan. Ik geef haar snel haar wisselgeld en vlucht dan naar de kantine.
Na de pauze heb ik weer een "nuchtere" kijk op de klanten.
Bij de kassa staat een stel met een paar rond rennende kinderen. Ik ben de berg kinderkleding nog aan het scannen als de vader zijn pinpas alvast door het pinapparaat haalt. Prima, dan hoef ik straks niet te wachten tot meneer zijn pasje heeft gevonden. Ik ben halverwege de gigantische stapel rokjes, sokken en shirtjes als de man opmerkt 'Er staat: wacht op bedrag. Moet je soms nog een knopje indrukken?'
Het vervelende is dat ik klanten niet keihard in hun gezicht uit mag lachen en ze altijd beleefd moet beantwoorden. Dus ik zeg netjes, zonder te lachen, dat het totaal bedrag er ook nog niet is als ik nog niet alles heb gescand.
Mijn god, wat een dummie!
En dan heb je natuurlijk nog de klanten die denken dat het bonnetje al in de tas zit terwijl ze hun vinger pas net van het knopje "ok" op het pinapparaat halen. En je op de achtergrond de printer de kassabon hoort printen.
Of de mensen die vragen of er een tasje omheen mag terwijl ik de kleding nog aan het vouwen ben.
Echt, ik heb dan zó erg de neiging om even te roepen: 'Ben ik al klaar dan? Dummie!'
Zo heb ik nog ruim 100 voorbeelden van andere dummie-acties, maar ik gun het al die dummies niet om mijn geliefde hyves te besmeuren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten