Heb je je wel eens afgevraagd hoe het kerstverhaal eruit zou zien als het zich in deze tijd zou afspelen?
Nou zo ongeveer:
donderdag 28 november 2013
VictoriaMilan vs. Sire
9 nov 2011
De website die je stimuleert een affaire te beginnen en vreemd te gaan vs. Sire, de organisatie die je laat zien wat het met je kind doet als je gaat scheiden.
De eerste keer dat ik de reclame hoorde dacht ik dat er een geintje werd gemaakt. Kom op, een website die er trots op is een huwelijk kapot te maken. Dat bestaat toch niet?
Ik besloot voor de zekerheid even een kijkje te nemen op de site, voor ik mijn woede onterecht uitte. Maar niets was minder waar. VictoriaMilan.nl bestaat echt. Onder de naam van de site pronkt trots de slogan: Herleef de passie - Begin een affaire.
De website die je stimuleert een affaire te beginnen en vreemd te gaan vs. Sire, de organisatie die je laat zien wat het met je kind doet als je gaat scheiden.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Wat kan ik me hier ontzettend kwaad om maken!
Een website die je stimuleert om vreemd te gaan, reclames maakt op de radio en tips geeft hoe je zo geheimmogelijk vreemd kunt gaan. Wat bezielt dit land?
De eerste keer dat ik de reclame hoorde dacht ik dat er een geintje werd gemaakt. Kom op, een website die er trots op is een huwelijk kapot te maken. Dat bestaat toch niet?
Ik besloot voor de zekerheid even een kijkje te nemen op de site, voor ik mijn woede onterecht uitte. Maar niets was minder waar. VictoriaMilan.nl bestaat echt. Onder de naam van de site pronkt trots de slogan: Herleef de passie - Begin een affaire.
Om je affaire (of web-flirt, de keuze is aan jou) zo geheim mogelijk te houden geven ze allemaal tips weg.
Tip 1: Kies een anonieme niet-identificeerbare gebruikersnaam. Zo kan je man/vrouw er niet achter komen dat je het met een ander doet.
Tip 1: Kies een anonieme niet-identificeerbare gebruikersnaam. Zo kan je man/vrouw er niet achter komen dat je het met een ander doet.
Tip 2: Upload een foto die je gezicht niet laat zien. NB! Draag geen kleding of juwelen die makkelijk te herkennen zijn.
Want je wilt natuurlijk niet dat de vermoedens van je partner(!) bevestigd worden!
Want je wilt natuurlijk niet dat de vermoedens van je partner(!) bevestigd worden!
Tip 3: Met een eenvoudig middel kun je je gezicht onherkenbaar maken voor je de foto op het net zet.
Hoewel ik vind, dat als je de ballen hebt je aan te melden bij VictoriaMilan en bewust voor een affaire kiest, je ook de ballen moet hebben om je dan te tonen.
Hoewel ik vind, dat als je de ballen hebt je aan te melden bij VictoriaMilan en bewust voor een affaire kiest, je ook de ballen moet hebben om je dan te tonen.
Tip 4: Het Openbare/Privéfoto icoon, gebruik je om je foto's te verbergen voor het publiek. Op het moment dat je een member genoeg vertrouwd, geef je hem/haar een Privésleutel om toegang te krijgen tot jouw privéfoto's.
Met andere woorden: Weet je zeker dat je hier niet te maken hebt met je eigen partner, de man/vrouw tegen wie je "Ja, ik wil" zei en naast wie je elke avond in bed ligt? Dan kun je je foto's van jou met jullie kinderen laten zien.
Met andere woorden: Weet je zeker dat je hier niet te maken hebt met je eigen partner, de man/vrouw tegen wie je "Ja, ik wil" zei en naast wie je elke avond in bed ligt? Dan kun je je foto's van jou met jullie kinderen laten zien.
Weet je wat ze op die site hadden moeten zetten? De tv-reclame van Sire. De campagne die ouders bewust maakt van de consequenties van een scheiding voor hun kinderen. En dan moet je vooral eens kijken naar de teksten die zijn getatoeëerd. Die teksten die hen hun hele leven achtervolgen. Omdat jij zo nodig stiekem een affaire wilde beginnen.
En ik zeg niet dat je niet mag scheiden. Wanneer je niks meer voelt voor de ander en jij, je partner en de kinderen alleen maar ongelukkig worden kun je in sommige gevallen beter uit elkaar gaan. Dan is het beter zo. Maar waarom je partner zo ontzettend veel pijn doen door bewust voor een affaire te kiezen? En waarom je kinderen tekenen voor het leven? Zij zullen veel moeite hebben om iemand nog te durven vertrouwen. Ze vertrouwde hun papa/mama immers ook....
En ik zeg niet dat je niet mag scheiden. Wanneer je niks meer voelt voor de ander en jij, je partner en de kinderen alleen maar ongelukkig worden kun je in sommige gevallen beter uit elkaar gaan. Dan is het beter zo. Maar waarom je partner zo ontzettend veel pijn doen door bewust voor een affaire te kiezen? En waarom je kinderen tekenen voor het leven? Zij zullen veel moeite hebben om iemand nog te durven vertrouwen. Ze vertrouwde hun papa/mama immers ook....
Voor mij heeft Sire overduidelijk gewonnen. Zij betekenen tenminste wat. Zij doen iets waar iedereen beter van wordt.
Oja. En dit is niet geschreven door een gefrustreerde seksloze vrouw die erachter is gekomen dat haar man vreemd gaat hoor. Ik ben gewoon een Pabo student die wekelijks te maken heeft met verdrietige en getraumatiseerde kindjes die een denkbeeldige tatoeage van Sire met zich meedragen.
Gelukkig kom ik na zo'n dag thuis waar mijn ouders, die volgend jaar 25 jaar getrouwd zijn, zitten te wachten tot we weer met het gezinnetje compleet zijn.
Gelukkig kom ik na zo'n dag thuis waar mijn ouders, die volgend jaar 25 jaar getrouwd zijn, zitten te wachten tot we weer met het gezinnetje compleet zijn.
Studenten slecht in taal
14 okt 2011
Ja hoor, er is er weer één. Een krantenartikel over hoe slecht studenten wel niet in Nederlands zijn. Hoewel niet iedereen over één kam geschoren wordt hoor: het gaat hier alleen om allochtone studenten, studenten die van het MBO komen, havisten en hbo'ers van allochtone afkomst. Blijven er naar mijn idee niet veel over, maar goed, dat terzijde.
Mij, een Pabo 3 student die van het MBO komt, verbaast het niks hoor. Toevallig zitten wij nu midden in het project "Hersenen in actie" waarin wij onder andere geleerd hebben dat iets wat fout is aangeleerd er heel moeilijk weer uit te krijgen is.
Grappig om dan te zien dat je mentor op stage, jouw goede voorbeeld, zelf op ieder werkblad dat fout gemaakt is schrijft dat het kind het 'overnieuw' moet doen.
Voor degene die zich nu met een fronsende wenkbrauw afvragen wat daar fout aan is: je doet iets 'over' of je doet het 'opnieuw'. Iets 'overnieuw' doen bestaat niet.
Net zoiets als wanneer de juf een les met geld geeft. De juf koopt iets bij het kind en het kind rekent uit hoeveel het kost. De juf pakt een paar plastic appels en vraagt: "Hoe duur kost dit?"
Oei, en daar heb je hem al. Je vraagt namelijk "Hoe duur is dit?" of "Hoeveel kost dit?"
Ook heel irritant is het wanneer een docent je verwijt dat "Je tas groter is als jijzelf". Fout meester! Mijn tas is groter DAN mijzelf. Als je hem doorhebt is de regel van 'als' en 'dan' best makkelijk hoor. Maar ja, als jouw meester je heeft aangeleerd dat je bij een vergrotende trap 'als' kan gebruiken, tja...
Enfin, wat ik wil zeggen is dat de studenten nu wel de schuld krijgen zo slecht te zijn in Nederlands, maar dat de leerkrachten, hoogleraren en docenten eerst eens even naar zichzelf moeten luisteren voor ze een oordeel klaarhebben.
En dan heb ik het over de journalisten die deze krantenartikelen schrijven nog niet eens gehad.
Oja, en dit geldt natuurlijk niet voor alle leerkrachten, hoogleraren, docenten en journalisten. Alleen die op een school, universiteit of voor een krant werken. Ik wil ze tenslotte niet allemaal over één kam scheren.
Mij, een Pabo 3 student die van het MBO komt, verbaast het niks hoor. Toevallig zitten wij nu midden in het project "Hersenen in actie" waarin wij onder andere geleerd hebben dat iets wat fout is aangeleerd er heel moeilijk weer uit te krijgen is.
Grappig om dan te zien dat je mentor op stage, jouw goede voorbeeld, zelf op ieder werkblad dat fout gemaakt is schrijft dat het kind het 'overnieuw' moet doen.
Voor degene die zich nu met een fronsende wenkbrauw afvragen wat daar fout aan is: je doet iets 'over' of je doet het 'opnieuw'. Iets 'overnieuw' doen bestaat niet.
Net zoiets als wanneer de juf een les met geld geeft. De juf koopt iets bij het kind en het kind rekent uit hoeveel het kost. De juf pakt een paar plastic appels en vraagt: "Hoe duur kost dit?"
Oei, en daar heb je hem al. Je vraagt namelijk "Hoe duur is dit?" of "Hoeveel kost dit?"
Ook heel irritant is het wanneer een docent je verwijt dat "Je tas groter is als jijzelf". Fout meester! Mijn tas is groter DAN mijzelf. Als je hem doorhebt is de regel van 'als' en 'dan' best makkelijk hoor. Maar ja, als jouw meester je heeft aangeleerd dat je bij een vergrotende trap 'als' kan gebruiken, tja...
Enfin, wat ik wil zeggen is dat de studenten nu wel de schuld krijgen zo slecht te zijn in Nederlands, maar dat de leerkrachten, hoogleraren en docenten eerst eens even naar zichzelf moeten luisteren voor ze een oordeel klaarhebben.
En dan heb ik het over de journalisten die deze krantenartikelen schrijven nog niet eens gehad.
Oja, en dit geldt natuurlijk niet voor alle leerkrachten, hoogleraren, docenten en journalisten. Alleen die op een school, universiteit of voor een krant werken. Ik wil ze tenslotte niet allemaal over één kam scheren.
Sokken in sandalen
9 aug 2011
Al bijna 22 jaar loop ik rond met een onbeantwoorde vraag: Waarom dragen mensen in godsnaam sokken in sandalen??
Eigenlijk kan ik me al niet vinden in het feit dat er mensen zijn die sandalen dragen. Ik vind ze over het algemeen gewoon lelijk. Maar goed, wie ben ik om daarover te oordelen? Ik ben een Birkenstock liefhebber en er zijn vast ook mensen die die lelijk vinden.
Over het feit dat er mensen zijn die sandalen leuk en/of fijn vinden kan ik me dan ook nog wel vinden. Ze zijn tenslotte erg handig in de zomer. Een fris windje tussen je tenen door, geen zweetvoeten in warme schoenen en je tenen kunnen gewoon vrijuit wiebelen omdat ze niet geklemd zitten in een paar dikke witte sportsokken.
Ho, wacht eens! Dat zitten ze wel! Er gaat hier iets goed fout. Volgens de Van Dale zijn sandalen ‘open schoenen’. Open schoenen horen open te zijn. Bedoelt voor blote voeten, niet voor sokken. Wat bezielt mensen? Geven zij niet om hun voeten? En kan het ze niet schelen dat ze er belachelijk bijlopen? En wat is eigenlijk het nut van sokken in sandalen? Dan kan je toch net zo goed gewoon dichte schoenen aantrekken? Als iemand een antwoord weet op een van deze vragen… Laat het me weten! Je zou de eerste in 22 jaar zijn!
Je hebt trouwens verschillende soorten “sokken in sandalen”. Zo heb je de klassieker, met stip op 1 qua lelijkheid: de Jezus-slipper met witte sportsokken. Meestal gedragen door de mannen van middelbare leeftijd die hun sixpack al een tijdje kwijt zijn. Ze dragen ze het liefst in combinatie met een korte broek en trekken de sokken tot ongeveer hun oksels op.
Een goede nummer 2 gaat naar Crocs met sokken. Hoewel… die zou ook best op 1 kunnen staan. Maar goed, dat is weer een heel andere blog.
Dan heb je de laatste-nieuwe-mode sokken in sandalen. Gedragen door meisjes die aantrekken wat “in de mode is”, of het nou staat of niet. Meestal dragen zij de wat leukere sandaaltjes met witte sokjes met een kant randje omgeslagen. Dezelfde die meisjes van 4 ook dragen, maar dan in zwarte lakschoentjes.
Daar waar ik voorheen iedere vorm sandalen afweerde, heb ook ik me nu toch gewaagd aan een paar sandaaltjes. Eigenlijk ook wannabe sandalen, want ze hebben wat weg van laarsjes. Maar ik draag ze wel zonder sokken!
Eigenlijk kan ik me al niet vinden in het feit dat er mensen zijn die sandalen dragen. Ik vind ze over het algemeen gewoon lelijk. Maar goed, wie ben ik om daarover te oordelen? Ik ben een Birkenstock liefhebber en er zijn vast ook mensen die die lelijk vinden.Over het feit dat er mensen zijn die sandalen leuk en/of fijn vinden kan ik me dan ook nog wel vinden. Ze zijn tenslotte erg handig in de zomer. Een fris windje tussen je tenen door, geen zweetvoeten in warme schoenen en je tenen kunnen gewoon vrijuit wiebelen omdat ze niet geklemd zitten in een paar dikke witte sportsokken.
Ho, wacht eens! Dat zitten ze wel! Er gaat hier iets goed fout. Volgens de Van Dale zijn sandalen ‘open schoenen’. Open schoenen horen open te zijn. Bedoelt voor blote voeten, niet voor sokken. Wat bezielt mensen? Geven zij niet om hun voeten? En kan het ze niet schelen dat ze er belachelijk bijlopen? En wat is eigenlijk het nut van sokken in sandalen? Dan kan je toch net zo goed gewoon dichte schoenen aantrekken? Als iemand een antwoord weet op een van deze vragen… Laat het me weten! Je zou de eerste in 22 jaar zijn!
Je hebt trouwens verschillende soorten “sokken in sandalen”. Zo heb je de klassieker, met stip op 1 qua lelijkheid: de Jezus-slipper met witte sportsokken. Meestal gedragen door de mannen van middelbare leeftijd die hun sixpack al een tijdje kwijt zijn. Ze dragen ze het liefst in combinatie met een korte broek en trekken de sokken tot ongeveer hun oksels op.
Een goede nummer 2 gaat naar Crocs met sokken. Hoewel… die zou ook best op 1 kunnen staan. Maar goed, dat is weer een heel andere blog.
Dan heb je de laatste-nieuwe-mode sokken in sandalen. Gedragen door meisjes die aantrekken wat “in de mode is”, of het nou staat of niet. Meestal dragen zij de wat leukere sandaaltjes met witte sokjes met een kant randje omgeslagen. Dezelfde die meisjes van 4 ook dragen, maar dan in zwarte lakschoentjes.
Daar waar ik voorheen iedere vorm sandalen afweerde, heb ook ik me nu toch gewaagd aan een paar sandaaltjes. Eigenlijk ook wannabe sandalen, want ze hebben wat weg van laarsjes. Maar ik draag ze wel zonder sokken!
De geheimen van een kleuter
23 jan 2011
Nog niet alle kleuters snappen het doel van een geheim...
Afgelopen week heb ik afscheid genomen van mijn lieve kleutertjes. Mijn rapport was goed en ik mag het het volgende semester gaan proberen in groep 3.
Natuurlijk gebeurt dit niet onopgemerkt. Ongeveer een week lang heb ik dagelijks aan moeten horen dat de kleuters vooral niets voor me aan het maken waren. En dat het vooral geen boekje was. En dat het vooral niet in de kast verstopt lag.
Op mijn laatste stagedag hielden ze het niet meer en vertelde een jongste kleuter per ongeluk wat hij voor mij getekend had.
De arme kleuter kreeg meteen 10 oudste kleuters over hem heen.
Gelukkig kon ik de klas wijsmaken dat ik echt niets heb gehoord, behalve het grapje dat hij maakte.
De rest van de dag hebben ze me per ongeluk een heleboel van dit soort "grapjes" verteld.
Het voorval was compleet langs een van de andere kleuters gegaan. Tijdens de werkles kwam ze naar me toe met een groot probleem: 'Juf, ik mag niet zeggen dat we een boekje voor jouw hebben gemaakt, want dat is geheim. Maar wat is een geheim?'
Ook tijdens het feestje bleek het erg moeilijk geheimpjes te bewaren. Ik citeer: 'Juf, ik ga me achter de boom verstoppen en dan moet jij me zoeken, goed?'. Ik heb me rot gezocht.
Na de traktatie,waarvan ik de hele dag heb gezegd dat ik die vooral niet had, was het tijd om echt afscheid te nemen.
Na 25 plakzoenen en knuffels heb ik groep 1/2 aap voor de laatste keer als hun stagejuf uitgezwaaid. Ik met mijn geheime boek vol tekeningen en zij met hun geheime traktatie.
Afgelopen week heb ik afscheid genomen van mijn lieve kleutertjes. Mijn rapport was goed en ik mag het het volgende semester gaan proberen in groep 3.Natuurlijk gebeurt dit niet onopgemerkt. Ongeveer een week lang heb ik dagelijks aan moeten horen dat de kleuters vooral niets voor me aan het maken waren. En dat het vooral geen boekje was. En dat het vooral niet in de kast verstopt lag.
Op mijn laatste stagedag hielden ze het niet meer en vertelde een jongste kleuter per ongeluk wat hij voor mij getekend had.
De arme kleuter kreeg meteen 10 oudste kleuters over hem heen.
Gelukkig kon ik de klas wijsmaken dat ik echt niets heb gehoord, behalve het grapje dat hij maakte.
De rest van de dag hebben ze me per ongeluk een heleboel van dit soort "grapjes" verteld.
Het voorval was compleet langs een van de andere kleuters gegaan. Tijdens de werkles kwam ze naar me toe met een groot probleem: 'Juf, ik mag niet zeggen dat we een boekje voor jouw hebben gemaakt, want dat is geheim. Maar wat is een geheim?'
Ook tijdens het feestje bleek het erg moeilijk geheimpjes te bewaren. Ik citeer: 'Juf, ik ga me achter de boom verstoppen en dan moet jij me zoeken, goed?'. Ik heb me rot gezocht.
Na de traktatie,waarvan ik de hele dag heb gezegd dat ik die vooral niet had, was het tijd om echt afscheid te nemen.
Na 25 plakzoenen en knuffels heb ik groep 1/2 aap voor de laatste keer als hun stagejuf uitgezwaaid. Ik met mijn geheime boek vol tekeningen en zij met hun geheime traktatie.
Daar wordt aan de deur geklopt...
10 nov 2010
Een van de leukste tijden van het jaar komt er weer aan.
De tijd van surprises, gedichten en stuiterende kleuters.
Ik zie mezelf nog staan. Strak van de spanning en veilig diep in mijn jas gedoken staan mijn nichtje en ik te wachten op de boot. De boot met daarop Sinterklaas, alle pieten, het grote boek en natuurlijk een heleboel pakjes in het ruim.
Vanaf die dag ben je extra lief. Je zusje en jij hebben spontaan geen ruzie meer, je moeder hoeft niet eens meer te vragen of je je speelgoed op wil ruimen en je eet elke dag zonder mokken je prakje op. Want tja, de pieten houden alles in de gaten en het wordt allemaal genoteerd in het grote boek…
Terwijl Sinterklaas bij de burgemeester even aan het uitrusten is van de lange reis (!) rennen jij, je zusje en je nichtje naar het huis van opa en oma. Sinterklaas komt straks door hun straat en vanaf het balkon heb je het beste uitzicht.
Het zwaaien naar Sinterklaas is meteen perfect te combineren met het volgen van de intocht van Sinterklaas op tv. Dat hij twee provincies verder aankomt heb je niet eens in de gaten. Er is maar één Sinterklaas dus er zal heus wel een verklaring voor zijn.
Tot pakjesavond word je met de dag een beetje spannender. ’s Avonds in bed hoor je duidelijk de voetstappen van Zwarte Piet op het dak en als je je schoen mag zetten doe je helemaal geen oog meer dicht.
Tot de grote avond is aangebroken. De uitnodiging staat al een week te pronken op de schoorsteen. Sinterklaas heeft namelijk ook nog eens precies bijgehouden wie dit jaar aan de beurt is om iedereen over de vloer te krijgen en nodigt ons allemaal bij mijn oom en tante uit.
Het is een gezellige, maar vooral spannende avond. Stilzitten kun je allang niet meer en je stemgeluid wordt met de minuut harder. Het is dat je ouders niemand anders dan zichzelf hier de schuld van kunnen geven, anders had je vast allang achter een dikke laag behang gezeten.
Het grote moment komt steeds dichterbij. De muziek wordt aangezet en je schreeuwt keihard mee met ‘Sinterklaas hou je vast’ tot…Er nog harder op de deur wordt gebonkt!
Je ogen schieten bijna uit je hoofd van schrik en dan kan je ook nog eens niet schuilen bij je vader omdat hij net op dat moment op de wc zit.
Bijgekomen van de spanning kan het feest nu echt beginnen. Er staan vier zakken cadeautjes op jou en de rest te wachten! Traditioneel mogen je nichtje en jij na deze feestavond waarin Sinterklaas je toch erg lief bleek te vinden, samen in het grote bed slapen.
En dan... is het allemaal weer voorbij en moet je nog 364 nachtjes wachten op de volgende pakjesavond…
Inmiddels zijn de vier zakken ingeruild voor vier surprises en komen de gedichten al een behoorlijk eind boven het “Sint zat eens te denken, wat hij jou dit jaar zou schenken” niveau uit.
Toch hoef ik gelukkig niks te missen van de echte Sint sfeer. Mede dankzij de Club van Sinterklaas, die ik geoorloofd mag volgen omdat ik anders niet met de kleuters van mijn stage mee kan praten.
Nog maar 8 nachtjes voor hij komt!
Een van de leukste tijden van het jaar komt er weer aan.De tijd van surprises, gedichten en stuiterende kleuters.
Ik zie mezelf nog staan. Strak van de spanning en veilig diep in mijn jas gedoken staan mijn nichtje en ik te wachten op de boot. De boot met daarop Sinterklaas, alle pieten, het grote boek en natuurlijk een heleboel pakjes in het ruim.
Vanaf die dag ben je extra lief. Je zusje en jij hebben spontaan geen ruzie meer, je moeder hoeft niet eens meer te vragen of je je speelgoed op wil ruimen en je eet elke dag zonder mokken je prakje op. Want tja, de pieten houden alles in de gaten en het wordt allemaal genoteerd in het grote boek…
Terwijl Sinterklaas bij de burgemeester even aan het uitrusten is van de lange reis (!) rennen jij, je zusje en je nichtje naar het huis van opa en oma. Sinterklaas komt straks door hun straat en vanaf het balkon heb je het beste uitzicht.
Het zwaaien naar Sinterklaas is meteen perfect te combineren met het volgen van de intocht van Sinterklaas op tv. Dat hij twee provincies verder aankomt heb je niet eens in de gaten. Er is maar één Sinterklaas dus er zal heus wel een verklaring voor zijn.
Tot pakjesavond word je met de dag een beetje spannender. ’s Avonds in bed hoor je duidelijk de voetstappen van Zwarte Piet op het dak en als je je schoen mag zetten doe je helemaal geen oog meer dicht.
Tot de grote avond is aangebroken. De uitnodiging staat al een week te pronken op de schoorsteen. Sinterklaas heeft namelijk ook nog eens precies bijgehouden wie dit jaar aan de beurt is om iedereen over de vloer te krijgen en nodigt ons allemaal bij mijn oom en tante uit.
Het is een gezellige, maar vooral spannende avond. Stilzitten kun je allang niet meer en je stemgeluid wordt met de minuut harder. Het is dat je ouders niemand anders dan zichzelf hier de schuld van kunnen geven, anders had je vast allang achter een dikke laag behang gezeten.
Het grote moment komt steeds dichterbij. De muziek wordt aangezet en je schreeuwt keihard mee met ‘Sinterklaas hou je vast’ tot…Er nog harder op de deur wordt gebonkt!
Je ogen schieten bijna uit je hoofd van schrik en dan kan je ook nog eens niet schuilen bij je vader omdat hij net op dat moment op de wc zit.
Bijgekomen van de spanning kan het feest nu echt beginnen. Er staan vier zakken cadeautjes op jou en de rest te wachten! Traditioneel mogen je nichtje en jij na deze feestavond waarin Sinterklaas je toch erg lief bleek te vinden, samen in het grote bed slapen.
En dan... is het allemaal weer voorbij en moet je nog 364 nachtjes wachten op de volgende pakjesavond…
Inmiddels zijn de vier zakken ingeruild voor vier surprises en komen de gedichten al een behoorlijk eind boven het “Sint zat eens te denken, wat hij jou dit jaar zou schenken” niveau uit.
Toch hoef ik gelukkig niks te missen van de echte Sint sfeer. Mede dankzij de Club van Sinterklaas, die ik geoorloofd mag volgen omdat ik anders niet met de kleuters van mijn stage mee kan praten.
Nog maar 8 nachtjes voor hij komt!
Busje komt zo...
28 sep 2010
Sinds mijn oma de 80 gepasseerd is, gaat ze regelmatig met het busje ergens heen. Ze wil niet afhankelijk zijn. Voor het busje ging ze met de metro. Maar sinds de ov chippas vindt ze dat maar allemaal gedoe.
Maar of het busje nou zo’n goede oplossing is…
Een paar weken geleden zou oma met haar zus op verjaardagsvisite gaan. Ze zouden om half 2 opgehaald worden voor een ritje van zo’n 20 minuten naar een vriendin.
Om 5 voor half 2 stond het busje klaar. Perfect!
Precies op tijd reed het busje weg. Maar voor zij weggebracht zouden worden, zouden eerst de twee mensen die al in het busje zaten weggebracht worden. Prima, first in, first out. Alleen reed je onderweg naar de bestemming van de twee mensen praktisch langs de bestemming van mijn oma en haar zus, maar dat terzijde.
De chauffeuse was duidelijk nog niet zo lang busjes-chauffeuse en kon ook niet zo goed met de tomtom overweg.
Nadat meneer en mevrouw weggebracht waren, ging het busje verder naar Schiebroek, de eindbestemming van mijn oma. Tenminste, ze dachten dat ze naar Schiebroek gingen. Wist oma veel dat de chauffeuse dacht dat ze in Lombardije moesten zijn.
Een halfuur en een uitleg dat ze niet in Lombardije maar in Schiebroek moesten zijn later, besloot de chauffeuse wel even met kantoor bellen omdat die de verkeerde naam hadden doorgegeven. De chauffeuse vond dat zij mijn oma niet alsnog weg hoefde te brengen, het was immers niet haar schuld. Gelukkig moest ze mijn oma toch wegbrengen van de baas, anders hadden mijn oma en haar zus moeten lopen van Lombardije naar Schiebroek.
Mopperend reed de chauffeuse toch maar door naar Schiebroek. Onderweg nog een paar keer gestopt om de weg te zoeken en met kantoor te bellen. De klok tikte immers door en het was al bijna 4 uur(!) en om 4 uur moest ze de volgende klant alweer ophalen.
Omdat het al bijna 4 uur was en oma om 2 uur bij haar vriendin zou zijn én omdat ze toch dicht bij mijn oma’s huis waren, verzocht oma de chauffeuse haar maar thuis te brengen, het had nu toch geen zin meer om nog te gaan. Maar de chauffeuse, die schijnbaar erg onder de indruk is van haar baas, had de opdracht gekregen oma en haar zus naar Schiebroek te brengen, dus dat zou ze doen ook.
Omdat het nu toch wel echt bijna 4 uur was, en de busschauffeuse de andere klanten natuurlijk echt niet kon laten wachten, haalde ze de klant van 4 uur even op en bracht ze die, voor ze mijn oma naar Schiebroek bracht (sjongejonge), eerst even op plaats van bestemming.
Laten we het er op houden dat dat bijna in één keer goed ging. Bijna.
Het was inmiddels half 5 en nu moesten ze nog flink omrijden door de stad (obstakel 1), langs een cementwagen (obstakel 2) en weer keren omdat de cementwagen nog wel even bezig was (3) voor ze ein-de-lijk bij hun vriendin waren.
Oma’s zus moest nu toch wel erg nodig naar de wc, dus die ging vast, terwijl mijn oma hun vriendin vast ging zoeken in het restaurant van het tehuis.
Maar voor mijn oma goed en wel binnen was, werd ze op haar schouder getikt. Of zij mevrouw ** was (en ja dat was ze), die om 5 uur het busje had besteld!
Ze waren dus zo lang onderweg geweest dat het busje om ze weer op te halen achter het busje dat ze bracht geparkeerd stond!
Nou vraag ik je…
Gelukkig was deze meneer wat meer ervaren. Hij heeft namelijk kunnen regelen dat mijn oma en haar zus nog een paar uur konden blijven en pas om 7 uur weer opgehaald zouden worden. En voor de heenreis hoefde ze niet te betalen. Een meevallertje na zo’n dagje buzzen.
Maar of het busje nou zo’n goede oplossing is…
Een paar weken geleden zou oma met haar zus op verjaardagsvisite gaan. Ze zouden om half 2 opgehaald worden voor een ritje van zo’n 20 minuten naar een vriendin.
Om 5 voor half 2 stond het busje klaar. Perfect!
Precies op tijd reed het busje weg. Maar voor zij weggebracht zouden worden, zouden eerst de twee mensen die al in het busje zaten weggebracht worden. Prima, first in, first out. Alleen reed je onderweg naar de bestemming van de twee mensen praktisch langs de bestemming van mijn oma en haar zus, maar dat terzijde.
De chauffeuse was duidelijk nog niet zo lang busjes-chauffeuse en kon ook niet zo goed met de tomtom overweg.
Nadat meneer en mevrouw weggebracht waren, ging het busje verder naar Schiebroek, de eindbestemming van mijn oma. Tenminste, ze dachten dat ze naar Schiebroek gingen. Wist oma veel dat de chauffeuse dacht dat ze in Lombardije moesten zijn.
Een halfuur en een uitleg dat ze niet in Lombardije maar in Schiebroek moesten zijn later, besloot de chauffeuse wel even met kantoor bellen omdat die de verkeerde naam hadden doorgegeven. De chauffeuse vond dat zij mijn oma niet alsnog weg hoefde te brengen, het was immers niet haar schuld. Gelukkig moest ze mijn oma toch wegbrengen van de baas, anders hadden mijn oma en haar zus moeten lopen van Lombardije naar Schiebroek.
Mopperend reed de chauffeuse toch maar door naar Schiebroek. Onderweg nog een paar keer gestopt om de weg te zoeken en met kantoor te bellen. De klok tikte immers door en het was al bijna 4 uur(!) en om 4 uur moest ze de volgende klant alweer ophalen.
Omdat het al bijna 4 uur was en oma om 2 uur bij haar vriendin zou zijn én omdat ze toch dicht bij mijn oma’s huis waren, verzocht oma de chauffeuse haar maar thuis te brengen, het had nu toch geen zin meer om nog te gaan. Maar de chauffeuse, die schijnbaar erg onder de indruk is van haar baas, had de opdracht gekregen oma en haar zus naar Schiebroek te brengen, dus dat zou ze doen ook.
Omdat het nu toch wel echt bijna 4 uur was, en de busschauffeuse de andere klanten natuurlijk echt niet kon laten wachten, haalde ze de klant van 4 uur even op en bracht ze die, voor ze mijn oma naar Schiebroek bracht (sjongejonge), eerst even op plaats van bestemming.
Laten we het er op houden dat dat bijna in één keer goed ging. Bijna.
Het was inmiddels half 5 en nu moesten ze nog flink omrijden door de stad (obstakel 1), langs een cementwagen (obstakel 2) en weer keren omdat de cementwagen nog wel even bezig was (3) voor ze ein-de-lijk bij hun vriendin waren.
Oma’s zus moest nu toch wel erg nodig naar de wc, dus die ging vast, terwijl mijn oma hun vriendin vast ging zoeken in het restaurant van het tehuis.
Maar voor mijn oma goed en wel binnen was, werd ze op haar schouder getikt. Of zij mevrouw ** was (en ja dat was ze), die om 5 uur het busje had besteld!
Ze waren dus zo lang onderweg geweest dat het busje om ze weer op te halen achter het busje dat ze bracht geparkeerd stond!
Nou vraag ik je…
Gelukkig was deze meneer wat meer ervaren. Hij heeft namelijk kunnen regelen dat mijn oma en haar zus nog een paar uur konden blijven en pas om 7 uur weer opgehaald zouden worden. En voor de heenreis hoefde ze niet te betalen. Een meevallertje na zo’n dagje buzzen.
Ezelsbruggetjes
28 jun 2010
Vraag me niet waarom ik op dit moment met 30 graden achter de laptop zit, maar het is zo.
Nou oke dan, eigenlijk moet ik nog een verslag maken maar ik doe alles om dat uit te stellen... Daarom ga ik zo eerst nog even zwemmen om af te koelen. Oh, en ik moet nog even lunchen want dat schaaltje vla van vanochtend is nu wel verteerd.
Anyway, ik had vandaag nog even een herkansing (erg leuk als de rest van middelbareschoolgaand en studerend Nederland ligt uit te puffen op het strand) die ik dus moest leren in diezelfde 30 graden die het gisteren en eergisteren ook was.
En dat heb ik dus ook gedaan. In de tuin, dobberend op het luchtbed in ons zwembad.
Want als je dan toch moet leren, kan je het jezelf maar beter makkelijker maken toch?
Maar hoe krijg je in godsnaam in je hoofd wat een etymologisch, syllabisch, syntactisch, orthografisch of een morfologisch principe is? Het uit elkaar houden van die woorden is al een opgave opzich, laat staan de goede betekenis bij het goede principe.
Tot ik gister, dobberend in het zwembad, op het briljante idee kwam ezelsbruggetjes te verzinnen. Gewoon, bij elk woord iets verzinnen waardoor het blijft hangen.
En ik moet wel toegeven dat sommige van mijn ezelsbruggetjes een beetje ver gezocht zijn, maar ik onthoud het wel op die manier!
(Oh, het gaat hier trouwens om de soort taalfouten die kinderen (en volwassenen) maken.)
Maar goed, de vergezochte ezelsbruggetjes. Ik noem een voorbeeld: orthografisch principe (spelling. Wat is de juiste volgorde van letters in een woord).
Mijn ezelsbruggetje? Ortho = orthodontist > zet o.a. plaatjesbeugels, plaatje voor plaatje, op je tanden. Plaatje voor plaatje > letter voor letter!
De rest is logischer.
Morfologisch? Mor > more = meer > meer woordstukjes!
Syntactisch? > Welke volgorde van zinsdelen (syn > zin) is slim (tactisch) > volgorde van zinsdelen!
Syllabisch? > Sylla > Je hoort 'aa', maar je schrijft 'a'!
Etymo... Oke, genoeg.
Ik heb mijn toets gehad en door mijn ezelsbruggetjes wist ik wel mooi wat wat was. Maar of ik nou ook het juiste antwoord heb gegeven bij de vreemd omschreven vragen is nog maar de vraag...
Maar het is wel leuk om na de toets van je klasgenootjes te horen dat zij een vraag wisten door jouw ezelsbruggetje!
Nou oke dan, eigenlijk moet ik nog een verslag maken maar ik doe alles om dat uit te stellen... Daarom ga ik zo eerst nog even zwemmen om af te koelen. Oh, en ik moet nog even lunchen want dat schaaltje vla van vanochtend is nu wel verteerd.
Anyway, ik had vandaag nog even een herkansing (erg leuk als de rest van middelbareschoolgaand en studerend Nederland ligt uit te puffen op het strand) die ik dus moest leren in diezelfde 30 graden die het gisteren en eergisteren ook was.
En dat heb ik dus ook gedaan. In de tuin, dobberend op het luchtbed in ons zwembad.
Want als je dan toch moet leren, kan je het jezelf maar beter makkelijker maken toch?
Maar hoe krijg je in godsnaam in je hoofd wat een etymologisch, syllabisch, syntactisch, orthografisch of een morfologisch principe is? Het uit elkaar houden van die woorden is al een opgave opzich, laat staan de goede betekenis bij het goede principe.
Tot ik gister, dobberend in het zwembad, op het briljante idee kwam ezelsbruggetjes te verzinnen. Gewoon, bij elk woord iets verzinnen waardoor het blijft hangen.
En ik moet wel toegeven dat sommige van mijn ezelsbruggetjes een beetje ver gezocht zijn, maar ik onthoud het wel op die manier!
(Oh, het gaat hier trouwens om de soort taalfouten die kinderen (en volwassenen) maken.)
Maar goed, de vergezochte ezelsbruggetjes. Ik noem een voorbeeld: orthografisch principe (spelling. Wat is de juiste volgorde van letters in een woord).
Mijn ezelsbruggetje? Ortho = orthodontist > zet o.a. plaatjesbeugels, plaatje voor plaatje, op je tanden. Plaatje voor plaatje > letter voor letter!
De rest is logischer.
Morfologisch? Mor > more = meer > meer woordstukjes!
Syntactisch? > Welke volgorde van zinsdelen (syn > zin) is slim (tactisch) > volgorde van zinsdelen!
Syllabisch? > Sylla > Je hoort 'aa', maar je schrijft 'a'!
Etymo... Oke, genoeg.
Ik heb mijn toets gehad en door mijn ezelsbruggetjes wist ik wel mooi wat wat was. Maar of ik nou ook het juiste antwoord heb gegeven bij de vreemd omschreven vragen is nog maar de vraag...
Maar het is wel leuk om na de toets van je klasgenootjes te horen dat zij een vraag wisten door jouw ezelsbruggetje!
Er was eens... een juf met 25 kleuters
12 jun 2010
Kleuters. Ik vind het de geweldigste wezens die er zijn. De heerlijke, voor hun, oh zo logische gedachtes, het kudde gedrag, hun rijke fantasie en de bloedserieuze opmerkingen...
Om 8 uur ben ik al op school. Ik zet mijn spulletjes weg, maak snel een mooie ronde kring, leg Flip de beer klaar en haal dan een kopje thee. De 10 minuten die ik nog heb voor de kleuters komen gebruik ik om wakker te worden.
En dan is het 10 voor half 9 en mag de deur open. Vijfentwintig kleuters stormen met hun moeder, broertjes en zusjes naar binnen. Met zijn tienen tegelijk (kleuters én moeders) verdringen ze zich om me heen. De een om zijn nieuwe sokken te laten zien, de ander om te vragen of ik er goed op wil letten dat dochtertjelief haar jas wel dicht doet met het buitenspelen.
Wat denkt ze zelf met -3 graden.
Om half 9 ga ik bij de deur staan en zeg ik “tegen de kinderen” dat we gaan beginnen. De moeders gaan mopperend weg, maar blijven eerst nog even uitgebreid zwaaien voor het raam.
Goed, we kunnen beginnen. Eerst even de dag. ‘Het was gisteren woensdag, wie weet wat voor dag het dan vandaag is?’ Het antwoord: ‘Morgen!’
Okee, we gaan verder. Het kringgesprek. Flip heeft tenslotte niet heel de dag de tijd.
Met het kringgesprek let ik goed op, ik wil niet zo’n juf zijn die overal ‘oh, leuk’ op zegt. Dat mag niet eens, er zitten een heleboel eisen aan een goed kringgesprek (enthousiast zijn, doorvragen, goed luisteren enz.), anders loop je het risico zelfs ‘oh leuk’ te zeggen als een kind vertelt dat haar konijn dood in zijn hok lag.
25 weekendverhalen later is het de hoogste tijd om naar buiten te gaan.
Nu kunnen we natuurlijk niet met zijn vijfentwintigen tegelijk op de gang onze luizenzak pakken, openmaken, jas uit eruit halen, luizenzak weer terug hangen en onze jas aantrekken, dus dit gaat in groepjes van vier kinderen.
Een dikke 20 minuten later zijn we er klaar voor.
Vol goede moed stap ik achter de kinderen aan naar buiten. Maar nog voor iedereen goed en wel buiten is komen de eerste kinderen klagen. Het sneeuwt en ze hebben koude vingers.
Mijn wijze juffenraad luidt: ‘Als je je handen in je zakken doet blijven ze lekker warm.’ Het wijze antwoordt van de kleuter is: ‘Dat kan niet juf, mijn zakken zitten vol.’ Ik vraag aan de kleuter wat ze dan in haar zak heeft wat zo groot is dat haar handen er niet meer bij kunnen. Haar antwoord is: ‘Mijn wanten juffie’.
Na een half uur blauwbekken, 16 koude handen warmen en 380 sneeuwballen later gaan we naar binnen. Bij de ingang krijg ik bijna ruzie met één van de kinderen: ‘Juf, ik bewaar mijn sneeuwbal wel in mijn jaszak voor als we weer naar huis gaan’. En ik mocht niet lachen.
Nadat alle kleuters, tegelijk, hun jas weer terug in de luizenzak hebben gestopt (het gaat wat chaotisch, maar we zijn toch een stuk sneller klaar) is het tijd om te eten en te drinken.
Ik wil net een hap van mijn energierijke koek nemen als een van de kleuters naar me toe komt: ‘Juf, wil jij mijn banaan openmaken? Mijn moeder heeft hem zo strak dicht gedaan!’
De kleuter en ik nemen ons voor om om 12 uur aan zijn moeder te vragen of ze zijn banaan niet meer zo strak dicht wil maken.
Mmm… even een aflevering van ‘Huisje, boompje, beestje’ dan maar. In polonaise lopen we zo stil als we kunnen (de achterste uit de rij: ‘JUF! WAT ZIJN WE GOED STIL HÈ?!’) naar de televisie.
‘Oke, ja mag op deze lijn gaan zitten’ (ik wijs een lijn die door de hele speelzaal loopt aan). Binnen 10 seconden zitten alle 25 kinderen meest linker hoekje van de lijn. Ze nemen nu ongeveer een halve meter van de acht meter waar ze uit konden kiezen in beslag.
Na ‘Huisje, boompje, beestje’ hebben we nog een half uur tijd om te “werken” en dan is het alweer tijd om naar huis te gaan.
En nu moeten niet alleen alle 25 jassen uit de 25 luizenzakken, maar ook de 25 tassen, 25 broodtrommels en 25 bekers.
Tien minuten later (vraag me niet hoe.. Maar het is wel een nieuw record!) lopen we in polonaise naar buiten. Waar ik zo ongeveer 20 ogen nodig heb om alle wegschietende kinderen te volgen om te zien of ze wel naar de goede moeder lopen.
En dan… heb je weekend. En moet je weer een week wachten voor de kleutertjes weer lekker op je schoot kruipen (en een plasje laten glippen), hun verhalen komen vertellen en “ruimtenaarsvliegtuigje” komen spelen.
Kleuters. Ik vind het de geweldigste wezens die er zijn. De heerlijke, voor hun, oh zo logische gedachtes, het kudde gedrag, hun rijke fantasie en de bloedserieuze opmerkingen...Om 8 uur ben ik al op school. Ik zet mijn spulletjes weg, maak snel een mooie ronde kring, leg Flip de beer klaar en haal dan een kopje thee. De 10 minuten die ik nog heb voor de kleuters komen gebruik ik om wakker te worden.
En dan is het 10 voor half 9 en mag de deur open. Vijfentwintig kleuters stormen met hun moeder, broertjes en zusjes naar binnen. Met zijn tienen tegelijk (kleuters én moeders) verdringen ze zich om me heen. De een om zijn nieuwe sokken te laten zien, de ander om te vragen of ik er goed op wil letten dat dochtertjelief haar jas wel dicht doet met het buitenspelen.
Wat denkt ze zelf met -3 graden.
Om half 9 ga ik bij de deur staan en zeg ik “tegen de kinderen” dat we gaan beginnen. De moeders gaan mopperend weg, maar blijven eerst nog even uitgebreid zwaaien voor het raam.
Goed, we kunnen beginnen. Eerst even de dag. ‘Het was gisteren woensdag, wie weet wat voor dag het dan vandaag is?’ Het antwoord: ‘Morgen!’
Okee, we gaan verder. Het kringgesprek. Flip heeft tenslotte niet heel de dag de tijd.
Met het kringgesprek let ik goed op, ik wil niet zo’n juf zijn die overal ‘oh, leuk’ op zegt. Dat mag niet eens, er zitten een heleboel eisen aan een goed kringgesprek (enthousiast zijn, doorvragen, goed luisteren enz.), anders loop je het risico zelfs ‘oh leuk’ te zeggen als een kind vertelt dat haar konijn dood in zijn hok lag.
25 weekendverhalen later is het de hoogste tijd om naar buiten te gaan.
Nu kunnen we natuurlijk niet met zijn vijfentwintigen tegelijk op de gang onze luizenzak pakken, openmaken, jas uit eruit halen, luizenzak weer terug hangen en onze jas aantrekken, dus dit gaat in groepjes van vier kinderen.
Een dikke 20 minuten later zijn we er klaar voor.
Vol goede moed stap ik achter de kinderen aan naar buiten. Maar nog voor iedereen goed en wel buiten is komen de eerste kinderen klagen. Het sneeuwt en ze hebben koude vingers.
Mijn wijze juffenraad luidt: ‘Als je je handen in je zakken doet blijven ze lekker warm.’ Het wijze antwoordt van de kleuter is: ‘Dat kan niet juf, mijn zakken zitten vol.’ Ik vraag aan de kleuter wat ze dan in haar zak heeft wat zo groot is dat haar handen er niet meer bij kunnen. Haar antwoord is: ‘Mijn wanten juffie’.
Na een half uur blauwbekken, 16 koude handen warmen en 380 sneeuwballen later gaan we naar binnen. Bij de ingang krijg ik bijna ruzie met één van de kinderen: ‘Juf, ik bewaar mijn sneeuwbal wel in mijn jaszak voor als we weer naar huis gaan’. En ik mocht niet lachen.
Nadat alle kleuters, tegelijk, hun jas weer terug in de luizenzak hebben gestopt (het gaat wat chaotisch, maar we zijn toch een stuk sneller klaar) is het tijd om te eten en te drinken.
Ik wil net een hap van mijn energierijke koek nemen als een van de kleuters naar me toe komt: ‘Juf, wil jij mijn banaan openmaken? Mijn moeder heeft hem zo strak dicht gedaan!’
De kleuter en ik nemen ons voor om om 12 uur aan zijn moeder te vragen of ze zijn banaan niet meer zo strak dicht wil maken.
Mmm… even een aflevering van ‘Huisje, boompje, beestje’ dan maar. In polonaise lopen we zo stil als we kunnen (de achterste uit de rij: ‘JUF! WAT ZIJN WE GOED STIL HÈ?!’) naar de televisie.
‘Oke, ja mag op deze lijn gaan zitten’ (ik wijs een lijn die door de hele speelzaal loopt aan). Binnen 10 seconden zitten alle 25 kinderen meest linker hoekje van de lijn. Ze nemen nu ongeveer een halve meter van de acht meter waar ze uit konden kiezen in beslag.
Na ‘Huisje, boompje, beestje’ hebben we nog een half uur tijd om te “werken” en dan is het alweer tijd om naar huis te gaan.
En nu moeten niet alleen alle 25 jassen uit de 25 luizenzakken, maar ook de 25 tassen, 25 broodtrommels en 25 bekers.
Tien minuten later (vraag me niet hoe.. Maar het is wel een nieuw record!) lopen we in polonaise naar buiten. Waar ik zo ongeveer 20 ogen nodig heb om alle wegschietende kinderen te volgen om te zien of ze wel naar de goede moeder lopen.
En dan… heb je weekend. En moet je weer een week wachten voor de kleutertjes weer lekker op je schoot kruipen (en een plasje laten glippen), hun verhalen komen vertellen en “ruimtenaarsvliegtuigje” komen spelen.
Stroomstoring
19 apr 2010
Daar zit je dan. Het hele weekend hard gestudeerd, zelfs het zonnetje heeft je niet veel gezien. Eindelijk heb je het idee dat je een toets echt helemaal, van achter naar voor en binnenstebuiten, uit je hoofd kent.
Je bent op tijd naar bed gegaan en ook op tijd weer opgestaan om nog net die laatste paar dingetjes door te nemen. Vervolgens ga je extra vroeg van huis om niet te laat te komen en dan...
Sta je stil omdat de metro stroomstoring heeft...
Op zo'n moment zie je je weekend in vogelvlucht voorbij flitsen. Je ziet jezelf vrijdagochtend nog in je pyjamaatje en met een kopje thee achter je laptop kruipen. Met je boeken in de aanslag, klaar om het menselijk lichaam, het nut van hefbomen en de werking van een batterij te lijf te gaan.
Heel de dag braaf samengevat. En het ging goed, heel goed.
En toen zondag. Buiten leek het hartje zomer. Iedereen was buiten maar jij, jij zat braaf te leren.
Maar met resultaat! Want je kende het. Je wist de antwoorden op je zelfgemaakte vragen, had zo goed geleerd dat je in gedachte zag of het spijsverteringsstelsel boven of onderaan de pagina stond.
Voor de zekerheid stond je maandag toch op tijd op, want weet je het, na een lange nacht slapen, nog steeds wel?
Om te voorkomen dat je te laat bij je toets aankomt ga je wat vroeger van huis, bij de metro hoef je op niemand te wachten, omdat jij en je vriendinnetje elkaar al tegenkwamen in de bus. En om het geluk compleet te maken komt de metro al binnen 1 minuut.
Je voelt dat dit jou dag is, alles zit mee!
Tot Rhoon is er niets aan de hand, je bespreekt nog even hoe het ook al weer zat met de kracht van katrollen en deelt je ervaringen van een weekend studeren.
Opeens valt het je op dat je al een tijdje stilstaat. Je ziet nu pas dat een paar metromannetjes met een stoel langslopen om ze een eindje verderop neer te zetten en er eens lekker bij gaan zitten.
De deuren gaan open en je wordt verzocht uit te stappen. Of je de metro terug tot Tussenwater wilt nemen om daar over te stappen op de Calandlijn. Je dag is stuk.
Wachtend op de metro zie je de minuten, die normaal altijd zo snel gaan, nu enorm langzaam voorbij kruipen (wat ook weer positief is, anders ben je sowieso te laat voor je toets). En eindelijk, na 10 minuten (het leek wel een uur), komt de metro. Omdat je nu via de Calandlijn rijdt, besef je je opeens dat je nu ook nog moet overstappen bij Beurs.
Aangekomen bij Beurs kijk je vol goede moed op het aankondigingsbordje en dan zakt de moed je in je schoenen. Ten eerste zie je dat het al bijna 5 voor half 12 is (en je hebt over 5 minuten een toets). Vervolgens worden je ogen naar de minutenmelder getrokken, de eerstvolgende metro komt pas over 33(!) minuten, de moed zakt je, zo mogelijk, nog verder in de schoenen.
Je vriendinnetje en jij besluiten om te gaan lopen. 20 minuten later kom je bezweet en moe (je hebt ook nog gerend) aan bij het klaslokaal...
Na een beetje aandringen en met zielige trouwe honden ogen kijken, mag je toch naar binnen om de toets te maken! Maar, je krijgt geen extra tijd, je moet gewoon net als de rest om half 1 stoppen.
Je krijgt je toets voor je neus geschoven, bekijkt de vragen, en ziet dan... dan je niet voor niks geleerd hebt. Misschien is het dan toch jou dag.
Nu moet je alleen nog een week of twee met spanning op de uitslag wachten...
Je bent op tijd naar bed gegaan en ook op tijd weer opgestaan om nog net die laatste paar dingetjes door te nemen. Vervolgens ga je extra vroeg van huis om niet te laat te komen en dan...
Sta je stil omdat de metro stroomstoring heeft...
Op zo'n moment zie je je weekend in vogelvlucht voorbij flitsen. Je ziet jezelf vrijdagochtend nog in je pyjamaatje en met een kopje thee achter je laptop kruipen. Met je boeken in de aanslag, klaar om het menselijk lichaam, het nut van hefbomen en de werking van een batterij te lijf te gaan.
Heel de dag braaf samengevat. En het ging goed, heel goed.
En toen zondag. Buiten leek het hartje zomer. Iedereen was buiten maar jij, jij zat braaf te leren.
Maar met resultaat! Want je kende het. Je wist de antwoorden op je zelfgemaakte vragen, had zo goed geleerd dat je in gedachte zag of het spijsverteringsstelsel boven of onderaan de pagina stond.
Voor de zekerheid stond je maandag toch op tijd op, want weet je het, na een lange nacht slapen, nog steeds wel?
Om te voorkomen dat je te laat bij je toets aankomt ga je wat vroeger van huis, bij de metro hoef je op niemand te wachten, omdat jij en je vriendinnetje elkaar al tegenkwamen in de bus. En om het geluk compleet te maken komt de metro al binnen 1 minuut.
Je voelt dat dit jou dag is, alles zit mee!
Tot Rhoon is er niets aan de hand, je bespreekt nog even hoe het ook al weer zat met de kracht van katrollen en deelt je ervaringen van een weekend studeren.
Opeens valt het je op dat je al een tijdje stilstaat. Je ziet nu pas dat een paar metromannetjes met een stoel langslopen om ze een eindje verderop neer te zetten en er eens lekker bij gaan zitten.
De deuren gaan open en je wordt verzocht uit te stappen. Of je de metro terug tot Tussenwater wilt nemen om daar over te stappen op de Calandlijn. Je dag is stuk.
Wachtend op de metro zie je de minuten, die normaal altijd zo snel gaan, nu enorm langzaam voorbij kruipen (wat ook weer positief is, anders ben je sowieso te laat voor je toets). En eindelijk, na 10 minuten (het leek wel een uur), komt de metro. Omdat je nu via de Calandlijn rijdt, besef je je opeens dat je nu ook nog moet overstappen bij Beurs.
Aangekomen bij Beurs kijk je vol goede moed op het aankondigingsbordje en dan zakt de moed je in je schoenen. Ten eerste zie je dat het al bijna 5 voor half 12 is (en je hebt over 5 minuten een toets). Vervolgens worden je ogen naar de minutenmelder getrokken, de eerstvolgende metro komt pas over 33(!) minuten, de moed zakt je, zo mogelijk, nog verder in de schoenen.
Je vriendinnetje en jij besluiten om te gaan lopen. 20 minuten later kom je bezweet en moe (je hebt ook nog gerend) aan bij het klaslokaal...
Na een beetje aandringen en met zielige trouwe honden ogen kijken, mag je toch naar binnen om de toets te maken! Maar, je krijgt geen extra tijd, je moet gewoon net als de rest om half 1 stoppen.
Je krijgt je toets voor je neus geschoven, bekijkt de vragen, en ziet dan... dan je niet voor niks geleerd hebt. Misschien is het dan toch jou dag.
Nu moet je alleen nog een week of twee met spanning op de uitslag wachten...
Juf, je veter zit los!
3 apr 2010
Juf, je veter zit los - Juf, er zit een spin in je haar - Juf, ik heb een cadeautje voor je - Juf... 1 april!
Ik hou wel van 1 april. Iedereen is een beetje vrolijker op zo'n dag. Hoewel, de meeste mensen dan. Behalve de oh zo zielige piepeltjes die de lol van een geintje niet in kunnen zien.
De kinderen zien die lol wel. En ik had het geluk dat ik mocht stagelopen...
En hoe leuk kinderen 1 april ook vinden, ze snappen het nog niet helemaal.
Iedere 10 seconden maken ze een "coole" 1 april grap. Wat er dus op neerkomt dat ik donderdag ongeveer 263 keer heb gehoord dat mijn veter los zat (er zaten niet eens veters in mijn schoenen, maar dat terzijde), 195 keer dat ik een spin in mijn haar had en zelfs dat er een dinosaurus op het schoolplein liep.
Geweldig! Vooral omdat ze me niet eens de tijd geven naar mn veters te kijken, want nog voor ik mijn hoofd beweeg wordt er al '1 April!!' achteraan geroepen.
En vervolgens liggen ze een half uur in een deuk.
Nee, als je het doet, moet je het goed doen.
Zoals bij het jeugdjournaal. Hoewel 3 kwart van Nederland ieder jaar een soort competitie houdt om de grap zo snel mogelijk te ontdekken, zijn er toch altijd wel een paar duizend kinderen die er intrappen (waarschijnlijk veel meer, maar die geven het natuurlijk niet toe).
Een paar jaar geleden was de 1 april grap: 'Rol van Harry Potter voor Jan Peter Balkenende'. Duidelijk dat dit de 1 april grap was natuurlijk, maar zeg eerlijk, het had best gekunt toch?
Nou lukt het al nooit iemand om een verrassing voor mij geheim te houden, laat staan een 1 april grap. Op zulke dagen ben ik goed op mijn hoede.
Ik trapte dan ook mooi niet in de 1 april grap bij de Vie&Die (tenminste, ik mag hopen dat het een 1 april grap is).
Donderdag hing er opeens een brief op de deur van de kantine met de mededeling dat, omdat we langer pauze houden dan mag, de duur van de pauze terug is gebracht naar 7, 5 minuut.
Leuk bedacht, maar niemand trapte erin natuurlijk. Dachten wij.
Bleek er toch één collega erin getrapt en zelfs de arbowet erop af wilde sturen.
Nee, op zo'n dag als 1 april neem ik alles met een korreltje zout.
Maar wel nadat ik heb gecontroleerd of het zout niet vervangen is door suiker natuurlijk.
(Hoewel dat wel minder erg is dan andersom).
Ik hou wel van 1 april. Iedereen is een beetje vrolijker op zo'n dag. Hoewel, de meeste mensen dan. Behalve de oh zo zielige piepeltjes die de lol van een geintje niet in kunnen zien.
De kinderen zien die lol wel. En ik had het geluk dat ik mocht stagelopen...
En hoe leuk kinderen 1 april ook vinden, ze snappen het nog niet helemaal.
Iedere 10 seconden maken ze een "coole" 1 april grap. Wat er dus op neerkomt dat ik donderdag ongeveer 263 keer heb gehoord dat mijn veter los zat (er zaten niet eens veters in mijn schoenen, maar dat terzijde), 195 keer dat ik een spin in mijn haar had en zelfs dat er een dinosaurus op het schoolplein liep.
Geweldig! Vooral omdat ze me niet eens de tijd geven naar mn veters te kijken, want nog voor ik mijn hoofd beweeg wordt er al '1 April!!' achteraan geroepen.
En vervolgens liggen ze een half uur in een deuk.
Nee, als je het doet, moet je het goed doen.
Zoals bij het jeugdjournaal. Hoewel 3 kwart van Nederland ieder jaar een soort competitie houdt om de grap zo snel mogelijk te ontdekken, zijn er toch altijd wel een paar duizend kinderen die er intrappen (waarschijnlijk veel meer, maar die geven het natuurlijk niet toe).
Een paar jaar geleden was de 1 april grap: 'Rol van Harry Potter voor Jan Peter Balkenende'. Duidelijk dat dit de 1 april grap was natuurlijk, maar zeg eerlijk, het had best gekunt toch?
Nou lukt het al nooit iemand om een verrassing voor mij geheim te houden, laat staan een 1 april grap. Op zulke dagen ben ik goed op mijn hoede.
Ik trapte dan ook mooi niet in de 1 april grap bij de Vie&Die (tenminste, ik mag hopen dat het een 1 april grap is).
Donderdag hing er opeens een brief op de deur van de kantine met de mededeling dat, omdat we langer pauze houden dan mag, de duur van de pauze terug is gebracht naar 7, 5 minuut.
Leuk bedacht, maar niemand trapte erin natuurlijk. Dachten wij.
Bleek er toch één collega erin getrapt en zelfs de arbowet erop af wilde sturen.
Nee, op zo'n dag als 1 april neem ik alles met een korreltje zout.
Maar wel nadat ik heb gecontroleerd of het zout niet vervangen is door suiker natuurlijk.
(Hoewel dat wel minder erg is dan andersom).
Lakse studenten
4 feb 2010
Oké, Nederlanders zitten vol vooroordelen. Meestal maak ik me er niet zo druk om, maar nu ze ons, studenten, onze studiefinanciering af willen nemen en ons dan ook nog lui en laks noemen, moet ik hier toch wel even een stokje voor steken.
Het eerste vooroordeel wil ik gelijk even uit de wereld helpen. Wij “studenten” zijn namelijk niet te lui of te laks om onze ov-kaart op te laden. Ik en nog ongeveer een miljoen studenten zijn namelijk al vanaf half december aan het proberen onze ov-kaart op te laden, want toen hingen er al overal van die onaardige aankondigingen dat als je je ov-kaart niet voor 31 januari had opgeladen, je dan niet meer gratis mocht reizen.
Tot eind december was het totaal nutteloos in de rij te gaan staan bij dat apparaatje. Het enige wat dat apparaat steeds aangaf was dat je achternaam nog niet aan de beurt was. Welke achternaam dan wel aan de beurt was weet ik niet, want zelfs mensen van wie de achternaam met een 'A' begint waren nog niet aan de beurt.
Maar goed, niet getreurd, we hadden immers nog een hele maand om onze ov-kaart op te laden.
In januari probeerde we het opnieuw (nieuw jaar, nieuwe kansen). Tot mijn verbazing was mijn achternaam (beginnend met een 'S') vanaf 2 januari opeens meteen aan de beurt.
Na 20 minuten in de rij, drie gemiste metro’s en 30 medestudenten die ook in de rij stonden later, was ik eindelijk aan de beurt. Ik stopte mijn ov-kaart in de gleuf en toen kwam het in beeld: ‘Op dit moment kan uw ov-kaart niet worden opgeladen, onze excuses’
En daar sta je dan 20 minuten voor in de rij.
Zo is dat nu een stuk of 3 keer gebeurd, tot de dag dat én mijn achternaam aan de beurt was én mijn ov-kaart op dit moment wel opgeladen kon worden. Jottum!
Vorige week (een paar dagen voor de gevreesde deadline) stonden er nog genoeg studenten in de rij van wie of de achternaam nog niet aan de beurt was, of bij wie zijn ov-kaart op dit moment niet opgeladen kon worden. Naast hen stonden de mensen van de Metro en de Spits krantjes uit te delen, waarin een verwijtend stuk stond over lakse en luie studenten die tot het laatste moment wachtten met het opladen van hun ov-kaart.
Nou vraag ik je…
En ik weet niet hoe het komt, maar Nederland denkt dat wij, studenten dus, een luxe leventje leiden. We zijn lui, feesten iedere avond, om vervolgens de volgende dag tot een uurtje of 1 uit te slapen, hoeven amper naar school en hoeven ook niet te werken, want we krijgen toch bergen studiefinanciering.
Nou, ik zal jullie uit de droom helpen. Ik moet gewoon 5 dagen in de week naar school, moet bijna iedere dag om kwart over 6 opstaan en weer thuis ben ik vaak zelfs 's avonds nog bezig voor school. Daarnaast werk ik iedere vrijdagavond, zaterdag en soms ook op zondag. Wat betekent dat ik met een beetje geluk 1 dag in de week vrij ben.
Ik heb nu nog een auto (een luxe ik weet het, maar het is de enige optie wil ik nog een heel klein beetje weekend overhouden), maar die moet ik waarschijnlijk verkopen omdat ik het simpelweg gewoon niet meer kan betalen. En ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst eens lekker geshopt heb. Je zou denken ‘Joh meid, dan ga je toch wat meer werken.’
Dat zeggen ze ook, maar eigenlijk bedoelen ze dan: ‘Stop dan helemaal met je sociale leven, stop met sporten en offer heel je vakantie dan lekker op om te gaan werken’.
En dan wil de overheid de studiefinanciering afschaffen om zo te bezuinigen?
Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind die inzamelingsactie van Haïti een heel mooi gebaar. Maar als er zo’n grote crisis is in Nederland en ze de studiefinanciering van studenten af willen schaffen omdat er bezuinigd moet worden, waar halen ze dan in godsnaam die 40 miljoen euro vandaan?
Het eerste vooroordeel wil ik gelijk even uit de wereld helpen. Wij “studenten” zijn namelijk niet te lui of te laks om onze ov-kaart op te laden. Ik en nog ongeveer een miljoen studenten zijn namelijk al vanaf half december aan het proberen onze ov-kaart op te laden, want toen hingen er al overal van die onaardige aankondigingen dat als je je ov-kaart niet voor 31 januari had opgeladen, je dan niet meer gratis mocht reizen.
Tot eind december was het totaal nutteloos in de rij te gaan staan bij dat apparaatje. Het enige wat dat apparaat steeds aangaf was dat je achternaam nog niet aan de beurt was. Welke achternaam dan wel aan de beurt was weet ik niet, want zelfs mensen van wie de achternaam met een 'A' begint waren nog niet aan de beurt.
Maar goed, niet getreurd, we hadden immers nog een hele maand om onze ov-kaart op te laden.
In januari probeerde we het opnieuw (nieuw jaar, nieuwe kansen). Tot mijn verbazing was mijn achternaam (beginnend met een 'S') vanaf 2 januari opeens meteen aan de beurt.
Na 20 minuten in de rij, drie gemiste metro’s en 30 medestudenten die ook in de rij stonden later, was ik eindelijk aan de beurt. Ik stopte mijn ov-kaart in de gleuf en toen kwam het in beeld: ‘Op dit moment kan uw ov-kaart niet worden opgeladen, onze excuses’
En daar sta je dan 20 minuten voor in de rij.
Zo is dat nu een stuk of 3 keer gebeurd, tot de dag dat én mijn achternaam aan de beurt was én mijn ov-kaart op dit moment wel opgeladen kon worden. Jottum!
Vorige week (een paar dagen voor de gevreesde deadline) stonden er nog genoeg studenten in de rij van wie of de achternaam nog niet aan de beurt was, of bij wie zijn ov-kaart op dit moment niet opgeladen kon worden. Naast hen stonden de mensen van de Metro en de Spits krantjes uit te delen, waarin een verwijtend stuk stond over lakse en luie studenten die tot het laatste moment wachtten met het opladen van hun ov-kaart.
Nou vraag ik je…
En ik weet niet hoe het komt, maar Nederland denkt dat wij, studenten dus, een luxe leventje leiden. We zijn lui, feesten iedere avond, om vervolgens de volgende dag tot een uurtje of 1 uit te slapen, hoeven amper naar school en hoeven ook niet te werken, want we krijgen toch bergen studiefinanciering.
Nou, ik zal jullie uit de droom helpen. Ik moet gewoon 5 dagen in de week naar school, moet bijna iedere dag om kwart over 6 opstaan en weer thuis ben ik vaak zelfs 's avonds nog bezig voor school. Daarnaast werk ik iedere vrijdagavond, zaterdag en soms ook op zondag. Wat betekent dat ik met een beetje geluk 1 dag in de week vrij ben.
Ik heb nu nog een auto (een luxe ik weet het, maar het is de enige optie wil ik nog een heel klein beetje weekend overhouden), maar die moet ik waarschijnlijk verkopen omdat ik het simpelweg gewoon niet meer kan betalen. En ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst eens lekker geshopt heb. Je zou denken ‘Joh meid, dan ga je toch wat meer werken.’
Dat zeggen ze ook, maar eigenlijk bedoelen ze dan: ‘Stop dan helemaal met je sociale leven, stop met sporten en offer heel je vakantie dan lekker op om te gaan werken’.
En dan wil de overheid de studiefinanciering afschaffen om zo te bezuinigen?
Begrijp me niet verkeerd hoor, ik vind die inzamelingsactie van Haïti een heel mooi gebaar. Maar als er zo’n grote crisis is in Nederland en ze de studiefinanciering van studenten af willen schaffen omdat er bezuinigd moet worden, waar halen ze dan in godsnaam die 40 miljoen euro vandaan?
Liedjes
28 jan 2010
Ken je dat? Dat je een liedje hoort en dat dat liedje dan de rest van de dag in je hoofd zit? Ik heb dat ook. Alleen dan iets erger. En met kinderliedjes.
Het probleem is dat ik heel veel kinderliedjes ken. En ik zit op de Pabo, dus ik leer er nog dagelijks een aantal bij.
En ik kan er niks aan doen, maar als ik een stukje van een liedje hoor, is de kans heel groot dat het in mijn hoofd blijft hangen.
Een slechte eigenschap van mij is alleen dat ik het liedje niet zachtjes in m'n hoofd zing, maar gewoon hardop.
Maar mensen vragen erom hoor. Het is echt niet mijn eigen schuld dat die liedjes in mn hoofd komen.
Zoals vorige week. Vertelt Twan dat ie 3 Boarded Collies heeft.
'Wat voor honden?'
'Samson honden'
Samson honden! Dan vraag je er toch om? Dus daar ging ik:
'Samson, Samson
Het is een heel ondeugende, maar lieve hond'
En van de week in de metro, we hadden het erover naar welke tv programma's je altijd keek toen je klein was. Ik keek de smurfen...
Een kwartier later betrapte ik mezelf erop dat ik iedereen welkom heette in Smurfenland.
Je weet wel:
'Hee kom naar Smurfenland, welkom allemaal!
Ja, kom naar Smurfenland, het land van pracht en praal!'
Die laatste zin begreep ik vroeger nooit.
Als ik er zo eens over nadenk, heb ik eigenlijk best vaak een liedje van Bassie en Adriaan in mijn hoofd. Vraag aan me hoeveel dagen een jaar heeft en een halfuur later zing ik, zonder dat ik het zelf in de gaten heb (misschien is dat nog wel het ergste), 365 dagen heeft een jaar.
Je weet wel:
'365 dagen heeft een jaar,
12 maanden, 52 weken
En er is een jaar verstreken...'
En van de week heb ik één keer die bestel-nu-de-aller-leukste-Bassie-en-Adriaan-ringtones reclame gezien waarop Adriaan zingt: 'Kijk links en rechts en nog een keer voor je oversteken gaat…' (of is het: …als je oversteken moet…?). En Bassie staat er dan als een debiel naar links en rechts kijkend naast. Maar goed, ik heb die reclame maar één keer gezien, maar ik heb het liedje de afgelopen week zo’n 100 keer gezongen.
Het scheelt dat het dan wel leerzame liedjes zijn. Dat maakt het minder erg. Vind ik.
Zo gaat dat eigenlijk heel de dag door.
Ik vroeg me altijd af hoe het komt dat ik zo vaak schor ben, maar ik geloof dat ik nu wel een vaag vermoeden heb..
Het probleem is dat ik heel veel kinderliedjes ken. En ik zit op de Pabo, dus ik leer er nog dagelijks een aantal bij.
En ik kan er niks aan doen, maar als ik een stukje van een liedje hoor, is de kans heel groot dat het in mijn hoofd blijft hangen.
Een slechte eigenschap van mij is alleen dat ik het liedje niet zachtjes in m'n hoofd zing, maar gewoon hardop.
Maar mensen vragen erom hoor. Het is echt niet mijn eigen schuld dat die liedjes in mn hoofd komen.
Zoals vorige week. Vertelt Twan dat ie 3 Boarded Collies heeft.
'Wat voor honden?'
'Samson honden'
Samson honden! Dan vraag je er toch om? Dus daar ging ik:
'Samson, Samson
Het is een heel ondeugende, maar lieve hond'
En van de week in de metro, we hadden het erover naar welke tv programma's je altijd keek toen je klein was. Ik keek de smurfen...
Een kwartier later betrapte ik mezelf erop dat ik iedereen welkom heette in Smurfenland.
Je weet wel:
'Hee kom naar Smurfenland, welkom allemaal!
Ja, kom naar Smurfenland, het land van pracht en praal!'
Die laatste zin begreep ik vroeger nooit.
Als ik er zo eens over nadenk, heb ik eigenlijk best vaak een liedje van Bassie en Adriaan in mijn hoofd. Vraag aan me hoeveel dagen een jaar heeft en een halfuur later zing ik, zonder dat ik het zelf in de gaten heb (misschien is dat nog wel het ergste), 365 dagen heeft een jaar.
Je weet wel:
'365 dagen heeft een jaar,
12 maanden, 52 weken
En er is een jaar verstreken...'
En van de week heb ik één keer die bestel-nu-de-aller-leukste-Bassie-en-Adriaan-ringtones reclame gezien waarop Adriaan zingt: 'Kijk links en rechts en nog een keer voor je oversteken gaat…' (of is het: …als je oversteken moet…?). En Bassie staat er dan als een debiel naar links en rechts kijkend naast. Maar goed, ik heb die reclame maar één keer gezien, maar ik heb het liedje de afgelopen week zo’n 100 keer gezongen.
Het scheelt dat het dan wel leerzame liedjes zijn. Dat maakt het minder erg. Vind ik.
Zo gaat dat eigenlijk heel de dag door.
Ik vroeg me altijd af hoe het komt dat ik zo vaak schor ben, maar ik geloof dat ik nu wel een vaag vermoeden heb..
Kerst bij de Vie&Die
24 dec 2009
Het is weer Christmastime! Alle kerstbomen zijn opgetuigd, de straten worden verlicht door lampjes en de laatste noot van het kerstliedje wat je hoort is meteen de beginnoot van het volgende kerstliedje.
Ik geniet van de kerst, de gezelligheid (naast een kerstpakket met onder andere een pot mayonaise (jottum) krijg je ook nog een kerstdiner), de warme sfeer in de winkels (er staan bij ons zo'n 20 kerstbomen verspreidt door de winkel) en alle mensen die zo vredig met elkaar omgaan (ahum).
Mensen die vredig met elkaar omgaan? Eigenlijk is iedereen zo schijnheilig als de pest. We zeggen ja terwijl we nee denken en we glimlachen beleefd terwijl we eigenlijk elkaars hersens in willen slaan.
Sinds vrijdagmiddag heb ik vakantie. Nou ja, vakantie... Van school dan, want de meeste tijd van de vakantie breng ik in de Vie&Die door.
Wat ik opzich niet erg vind, want ik hou wel van de gezellige drukte tijdens de kerstperiode en ik verdien weer lekker.
Alleen jammer dat de meeste klanten er niet zo over denken. Die zijn allemaal gestrest en chagrijnig.
Ook in de kerstvakantie zijn al onze standaard klanten er. De campinggasten (ze zijn flink chagrijnig, want ze mogen met de sneeuw niet in hun tentje op de camping bivakeren), de oververhitte moeders (ze hebben het nu nog zwaarder want ze hebben hun kroost nu 2 weken lang, iedere dag, om zich heen en, misschien nog erger, ook manlief heeft vakantie) en de workaholics, die verplicht vrij moeten nemen met kerst (en nu moeten ze ook nog cadeautjes kopen. Wat een rotleven).
De cadeaudozen en sokken (orgineel!) vliegen over de toonbank en ik en mijn collega's helpen iedereen met een grote glimlach terwijl we volledig uit de maat Flappie meezingen.
En dan begint het. Midden in 'Vader zei dat ik niet in de schuur mocht komen', vraagt een klant of ik zijn cadeautje in wil pakken. Achter hem beginnen de moeders te zuchten. Hoe durft iemand in een winkel, terwijl hij een cadeau koopt nou te vragen of het ook nog ingepakt kan worden? Weet hij niet hoe het werkt?
Ik zie het probleem niet, ik vind het niet erg om in te pakken en deze man vraagt het tenminste, in plaats van dat hij het meedeelt ('Het is een cadeautje' is heel irritant). Terwijl ik het cadeautje inpak gaat het gezucht en gesteun achter me gewoon door.
Maar dan... De volgende klant is de oververhitte moeder. Ze heeft vier cadeautjes, of ik die even in kan pakken. Ik mag geen klanten slaan, dus ik moet haar op een andere manier duidelijk maken dat ik dit niet pik.
Uit wraak voor het zuchten om een klant die één cadeautje ingepakt wilde hebben en het vervolgens vragen of ik haar vier cadeautjes in wil pakken, pak ik ze lekker allemaal in net te kleine papiertjes en heel langzaam in. Eigen schuld.
Aan het eind van de dag heb ik toch wel erg moeie voeten en ben ik alle chagrijnige klanten, die er zelf voor hebben gekozen op de laatste dag alle inkopen te doen en dan boos worden als het inpakpapier op is, toch echt wel zat.
Maar ik mag niet klagen, want ik heb in deze tijden van crisis...
Crisis? Iedereen geeft ± €100,- uit aan kerstcadeaus. En dan heb ik de kerstkaarten (+ drie velletjes kerstzegels want dan krijg je er zo'n leuke agenda bij) en het kerstdiner voor heel de familie nog niet eens meegerekend.
Ik dwaal af. Wat loop ik nou te klagen, ik heb in deze tijden van crisis tenminste nog een baan.
En moeie voeten? Wat loop ik nou te zeuren? Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de dag zouden willen staan, maar het niet kunnen.
En heel de kerstvakantie werken? Dat is toch helemaal niet erg! Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de vakantie zouden willen werken, maar geen werk kunnen krijgen. Ik ben gewoon niks gewend, zegt een heel irritante man tegen me. Hij is alleen even vergeten dat ik 5 dagen naar school ga, huiswerk heb, en elk weekend werk. Iincl. de zondag, want het is tegenwoordig iedere zondag feest.
Hij heeft geluk dat ik beleefd moet blijven tegen klanten en ze niet mag slaan.
Ik begrijp eigenlijk niet dat ik na al die klanten nog steeds van de kerst hou, want naast het klagen over inpakpapier, de lange rijen en sokken die er niet meer in de goede maat zijn, hebben ze me ook nog verteld hoe vervelend ze het vinden om naar familie te moeten, ze heel de dag alleen maar eten en cadeautjes krijgen die ze niet willen.
Wat hebben we het toch zwaar.
Merry Christmas everybody!
Ik geniet van de kerst, de gezelligheid (naast een kerstpakket met onder andere een pot mayonaise (jottum) krijg je ook nog een kerstdiner), de warme sfeer in de winkels (er staan bij ons zo'n 20 kerstbomen verspreidt door de winkel) en alle mensen die zo vredig met elkaar omgaan (ahum).
Mensen die vredig met elkaar omgaan? Eigenlijk is iedereen zo schijnheilig als de pest. We zeggen ja terwijl we nee denken en we glimlachen beleefd terwijl we eigenlijk elkaars hersens in willen slaan.
Sinds vrijdagmiddag heb ik vakantie. Nou ja, vakantie... Van school dan, want de meeste tijd van de vakantie breng ik in de Vie&Die door.
Wat ik opzich niet erg vind, want ik hou wel van de gezellige drukte tijdens de kerstperiode en ik verdien weer lekker.
Alleen jammer dat de meeste klanten er niet zo over denken. Die zijn allemaal gestrest en chagrijnig.
Ook in de kerstvakantie zijn al onze standaard klanten er. De campinggasten (ze zijn flink chagrijnig, want ze mogen met de sneeuw niet in hun tentje op de camping bivakeren), de oververhitte moeders (ze hebben het nu nog zwaarder want ze hebben hun kroost nu 2 weken lang, iedere dag, om zich heen en, misschien nog erger, ook manlief heeft vakantie) en de workaholics, die verplicht vrij moeten nemen met kerst (en nu moeten ze ook nog cadeautjes kopen. Wat een rotleven).
De cadeaudozen en sokken (orgineel!) vliegen over de toonbank en ik en mijn collega's helpen iedereen met een grote glimlach terwijl we volledig uit de maat Flappie meezingen.
En dan begint het. Midden in 'Vader zei dat ik niet in de schuur mocht komen', vraagt een klant of ik zijn cadeautje in wil pakken. Achter hem beginnen de moeders te zuchten. Hoe durft iemand in een winkel, terwijl hij een cadeau koopt nou te vragen of het ook nog ingepakt kan worden? Weet hij niet hoe het werkt?
Ik zie het probleem niet, ik vind het niet erg om in te pakken en deze man vraagt het tenminste, in plaats van dat hij het meedeelt ('Het is een cadeautje' is heel irritant). Terwijl ik het cadeautje inpak gaat het gezucht en gesteun achter me gewoon door.
Maar dan... De volgende klant is de oververhitte moeder. Ze heeft vier cadeautjes, of ik die even in kan pakken. Ik mag geen klanten slaan, dus ik moet haar op een andere manier duidelijk maken dat ik dit niet pik.
Uit wraak voor het zuchten om een klant die één cadeautje ingepakt wilde hebben en het vervolgens vragen of ik haar vier cadeautjes in wil pakken, pak ik ze lekker allemaal in net te kleine papiertjes en heel langzaam in. Eigen schuld.
Aan het eind van de dag heb ik toch wel erg moeie voeten en ben ik alle chagrijnige klanten, die er zelf voor hebben gekozen op de laatste dag alle inkopen te doen en dan boos worden als het inpakpapier op is, toch echt wel zat.
Maar ik mag niet klagen, want ik heb in deze tijden van crisis...
Crisis? Iedereen geeft ± €100,- uit aan kerstcadeaus. En dan heb ik de kerstkaarten (+ drie velletjes kerstzegels want dan krijg je er zo'n leuke agenda bij) en het kerstdiner voor heel de familie nog niet eens meegerekend.
Ik dwaal af. Wat loop ik nou te klagen, ik heb in deze tijden van crisis tenminste nog een baan.
En moeie voeten? Wat loop ik nou te zeuren? Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de dag zouden willen staan, maar het niet kunnen.
En heel de kerstvakantie werken? Dat is toch helemaal niet erg! Er zijn genoeg mensen die dolgraag heel de vakantie zouden willen werken, maar geen werk kunnen krijgen. Ik ben gewoon niks gewend, zegt een heel irritante man tegen me. Hij is alleen even vergeten dat ik 5 dagen naar school ga, huiswerk heb, en elk weekend werk. Iincl. de zondag, want het is tegenwoordig iedere zondag feest.
Hij heeft geluk dat ik beleefd moet blijven tegen klanten en ze niet mag slaan.
Ik begrijp eigenlijk niet dat ik na al die klanten nog steeds van de kerst hou, want naast het klagen over inpakpapier, de lange rijen en sokken die er niet meer in de goede maat zijn, hebben ze me ook nog verteld hoe vervelend ze het vinden om naar familie te moeten, ze heel de dag alleen maar eten en cadeautjes krijgen die ze niet willen.
Wat hebben we het toch zwaar.
Merry Christmas everybody!
Zumba of dierentuin?
10 nov 2009
Omdat Zumba naast een leuke sport ook heerlijk leedvermaak is...
Afgelopen zomer, toen alle buren en ik gezellig in onze tuinen, met schutting ertussen, met elkaar zaten te kletsen, kwam ik op de gedachte dat ik wel eens en proeflesje zumba mee wilde doen.
Fitnissen zonder vervelende apparaten en met gezellige muziek leek me wel wat.
Vanachter de schutting klonken instemmende geluiden. Het plan werd gemaakt en de volgende week zouden we met zijn zessen meedoen aan een zumba les.
Een week later kwamen mijn buurvrouw en ik (de rest was al afgehaakt) onzeker aan bij de sportschool. We bedachten ons dat het wel verstandig zou zijn om achterin te gaan staan, zodat niet iedereen onze onervarenheid zou opmerken.
En toen begon de les. Ik was met stomheid geslagen. Echt, als je je ooit ergens niet op je plek voelt, kom naar een zumba les, daar is iedereen welkom!
Ik was zo van slag van wat ik zag, dat ik me tegen de muur aanklampte uit angst aangevallen te worden door de in de starthouding klaarstaande te gemotiveerde vrouwen in veel te strakke leggings. Het leek wel een dierentuin met alle dieren in één verblijf.
Dat nog extra werd benadrukt door de grote ramen waarachter de niet sportende mensen ons staan te bekijken.
De sportinstructeur heeft een, op zijn zachts gezegd, lichte vorm van adhd en beweegt als een orang-oetang van de linkerkant van de zaal naar de rechterkant. Af en toe brult hij wat, zodat wij ook weten wat we moeten doen.
Ongeveer 2,5 meter voor hem staan de giraffen (de vrouwen die met hun lange nek willen laten zien dat ZIJ alles heel goed weten). Ze denken dat ze in de smaak vallen bij de orang-oetang en weten niet hoe hard ze met hun uitgezakte borsten moeten schudden. Best sneu eigenlijk.
En ken je de film Jungleboek? Neem even de olifantenmars in je gedachten. Heb je hem?
Zo lopen de huisvrouwen door de zaal. Terwijl meneer de zumbales-instructeur ons de aanwijzingen geeft (V-V-rechts, V-V-links én mambo!) stappen de huisvrouwolifanten ook lekker heen en weer. Ze hebben het erg naar hun zin en schijnen niet in de gaten te hebben dat ze eruit zien alsof ze laddertje zat zijn.
En dan heb je nog de stokstaartjes. Deze vrouwen doen alsof ze de dansjes kennen, maar staan eigenlijk alleen met hun armen wat heen en weer te zwaaien. Of ze laten juist heel duidelijk merken dat ze de dansjes nog niet onder de knie hebben, maar "zo veel mogelijk pasjes proberen mee te doen".
Om je kapot te lachen.
De laatste groep zijn de chimpansees. Deze vrouwen kennen de dansjes, hebben een goed figuur en komen duidelijk slimmer over dan de andere dieren.
Ikzelf ben er nog niet uit tot welke dierensoort ik behoor. Ik doe achteraan in een hoekje braaf mee met alle dansjes en bekijk intussen de rest van de groep.
Maar goed, we zijn nu een aantal maanden verder en ik ga nog steeds iedere week samen met de buurvrouw (en haar nieuwe Suzuki Swift, Lucky me!) met plezier naar zumba. Maar of dat nou is om het sporten of om het plezier om de losgeslagen dieren weet ik eigenlijk niet…
Omdat Zumba naast een leuke sport ook heerlijk leedvermaak is...
Afgelopen zomer, toen alle buren en ik gezellig in onze tuinen, met schutting ertussen, met elkaar zaten te kletsen, kwam ik op de gedachte dat ik wel eens en proeflesje zumba mee wilde doen.
Fitnissen zonder vervelende apparaten en met gezellige muziek leek me wel wat.
Vanachter de schutting klonken instemmende geluiden. Het plan werd gemaakt en de volgende week zouden we met zijn zessen meedoen aan een zumba les.
Een week later kwamen mijn buurvrouw en ik (de rest was al afgehaakt) onzeker aan bij de sportschool. We bedachten ons dat het wel verstandig zou zijn om achterin te gaan staan, zodat niet iedereen onze onervarenheid zou opmerken.
En toen begon de les. Ik was met stomheid geslagen. Echt, als je je ooit ergens niet op je plek voelt, kom naar een zumba les, daar is iedereen welkom!
Ik was zo van slag van wat ik zag, dat ik me tegen de muur aanklampte uit angst aangevallen te worden door de in de starthouding klaarstaande te gemotiveerde vrouwen in veel te strakke leggings. Het leek wel een dierentuin met alle dieren in één verblijf.
Dat nog extra werd benadrukt door de grote ramen waarachter de niet sportende mensen ons staan te bekijken.
De sportinstructeur heeft een, op zijn zachts gezegd, lichte vorm van adhd en beweegt als een orang-oetang van de linkerkant van de zaal naar de rechterkant. Af en toe brult hij wat, zodat wij ook weten wat we moeten doen.
Ongeveer 2,5 meter voor hem staan de giraffen (de vrouwen die met hun lange nek willen laten zien dat ZIJ alles heel goed weten). Ze denken dat ze in de smaak vallen bij de orang-oetang en weten niet hoe hard ze met hun uitgezakte borsten moeten schudden. Best sneu eigenlijk.
En ken je de film Jungleboek? Neem even de olifantenmars in je gedachten. Heb je hem?
Zo lopen de huisvrouwen door de zaal. Terwijl meneer de zumbales-instructeur ons de aanwijzingen geeft (V-V-rechts, V-V-links én mambo!) stappen de huisvrouwolifanten ook lekker heen en weer. Ze hebben het erg naar hun zin en schijnen niet in de gaten te hebben dat ze eruit zien alsof ze laddertje zat zijn.
En dan heb je nog de stokstaartjes. Deze vrouwen doen alsof ze de dansjes kennen, maar staan eigenlijk alleen met hun armen wat heen en weer te zwaaien. Of ze laten juist heel duidelijk merken dat ze de dansjes nog niet onder de knie hebben, maar "zo veel mogelijk pasjes proberen mee te doen".
Om je kapot te lachen.
De laatste groep zijn de chimpansees. Deze vrouwen kennen de dansjes, hebben een goed figuur en komen duidelijk slimmer over dan de andere dieren.
Ikzelf ben er nog niet uit tot welke dierensoort ik behoor. Ik doe achteraan in een hoekje braaf mee met alle dansjes en bekijk intussen de rest van de groep.
Maar goed, we zijn nu een aantal maanden verder en ik ga nog steeds iedere week samen met de buurvrouw (en haar nieuwe Suzuki Swift, Lucky me!) met plezier naar zumba. Maar of dat nou is om het sporten of om het plezier om de losgeslagen dieren weet ik eigenlijk niet…
Dummies bij de Vie&Die
23 okt 2009
Nou hoef je natuurlijk niet gestudeerd te hebben om bij de V&D te mogen komen winkelen, maar sommige mensen zou ik toch wel de toegang willen weigeren...
Ik sta nog steeds iedere week lekker achter de kassa van de herenmode.
Nu wel als Pabo student dus ik hoor elke taalfout van iedere klant.
Ik ben een klant aan de kassa aan het helpen als een mevrouw zich in het gesprek tussen mij en de klant mengt: 'Ik wou even wat vragen.' (Ze bedoelt 'Ik wil even wat vragen.' Het ligt op het puntje van mijn tong om het te zeggen, maar ik doe het niet want ik weet zelf hoe irritant het is.)
Ik kijk haar even aan, zeg 'Een ogenblikje alstublieft' en ga weer verder met de klant die ik aan het helpen was.
Ik sta nog even diep in gedachten te bedenken hoe het komt dat zoveel mensen het woord 'wou' gebruiken. Terwijl het woord 'wou' helemaal niet bestaat, want bij welk werkwoord hoort dat dan? Wouden?
Ik moet wel toegeven dat ik het zelf ook vaak gebruik, maar tegenwoordig word ik gelijk door 10 klasgenoten gecorrigeerd.
Maar goed, ik stond te wachten op de klanten. Bij de roltrap staat een wat ouder stel in het rond te zoeken. Bij de kassa is het rustig dus ik besluit ze even te helpen.
Ik loop naar ze toe en vraag of ik ze ergens mee kan helpen. Ze vragen me waar ze naar beneden kunnen.
Ik kijk ze stomverbaasd aan. Hebben ze nou serieus na 3 rondjes winkel nog niet door dat er bij onze Vie&Die geen beneden is? Met ingehouden lach weet ik een 'Uhm, we hebben geen beneden.' uit te brengen. Maar het stel gaat gewoon door: 'Maar, dit is toch de V&D?'
Pff... Eigenwijze klanten. Ik moet nu echt opschieten want ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden. 'Uhm, ja. Maar wij zijn een kleine V&D, dus wij hebben daar geen ruimte voor.' Ik werp een blik richting de kassa. Gelukkig, er staat een meisje te wachten. Ik heb een reden om te vluchten!
Het meisje koopt een armbandje van €4,95 en betaald met een briefje van €5,-.
Ik stop net het briefje in de kassa als ze me vraagt of ik er soms €0,05 bij wil. Ik kijk weer ietwat verbaasd en ik onderdruk nu een nog grotere lachstuip. Ik kijk haar aan en zeg bijdehand 'Ja hoor, dan krijgt u €0,10 terug'. Als een dummie kijkt ze me aan. Ik geef haar snel haar wisselgeld en vlucht dan naar de kantine.
Na de pauze heb ik weer een "nuchtere" kijk op de klanten.
Bij de kassa staat een stel met een paar rond rennende kinderen. Ik ben de berg kinderkleding nog aan het scannen als de vader zijn pinpas alvast door het pinapparaat haalt. Prima, dan hoef ik straks niet te wachten tot meneer zijn pasje heeft gevonden. Ik ben halverwege de gigantische stapel rokjes, sokken en shirtjes als de man opmerkt 'Er staat: wacht op bedrag. Moet je soms nog een knopje indrukken?'
Het vervelende is dat ik klanten niet keihard in hun gezicht uit mag lachen en ze altijd beleefd moet beantwoorden. Dus ik zeg netjes, zonder te lachen, dat het totaal bedrag er ook nog niet is als ik nog niet alles heb gescand.
Mijn god, wat een dummie!
En dan heb je natuurlijk nog de klanten die denken dat het bonnetje al in de tas zit terwijl ze hun vinger pas net van het knopje "ok" op het pinapparaat halen. En je op de achtergrond de printer de kassabon hoort printen.
Of de mensen die vragen of er een tasje omheen mag terwijl ik de kleding nog aan het vouwen ben.
Echt, ik heb dan zó erg de neiging om even te roepen: 'Ben ik al klaar dan? Dummie!'
Zo heb ik nog ruim 100 voorbeelden van andere dummie-acties, maar ik gun het al die dummies niet om mijn geliefde hyves te besmeuren...
Ik sta nog steeds iedere week lekker achter de kassa van de herenmode.
Nu wel als Pabo student dus ik hoor elke taalfout van iedere klant.
Ik ben een klant aan de kassa aan het helpen als een mevrouw zich in het gesprek tussen mij en de klant mengt: 'Ik wou even wat vragen.' (Ze bedoelt 'Ik wil even wat vragen.' Het ligt op het puntje van mijn tong om het te zeggen, maar ik doe het niet want ik weet zelf hoe irritant het is.)
Ik kijk haar even aan, zeg 'Een ogenblikje alstublieft' en ga weer verder met de klant die ik aan het helpen was.
Ik sta nog even diep in gedachten te bedenken hoe het komt dat zoveel mensen het woord 'wou' gebruiken. Terwijl het woord 'wou' helemaal niet bestaat, want bij welk werkwoord hoort dat dan? Wouden?
Ik moet wel toegeven dat ik het zelf ook vaak gebruik, maar tegenwoordig word ik gelijk door 10 klasgenoten gecorrigeerd.
Maar goed, ik stond te wachten op de klanten. Bij de roltrap staat een wat ouder stel in het rond te zoeken. Bij de kassa is het rustig dus ik besluit ze even te helpen.
Ik loop naar ze toe en vraag of ik ze ergens mee kan helpen. Ze vragen me waar ze naar beneden kunnen.
Ik kijk ze stomverbaasd aan. Hebben ze nou serieus na 3 rondjes winkel nog niet door dat er bij onze Vie&Die geen beneden is? Met ingehouden lach weet ik een 'Uhm, we hebben geen beneden.' uit te brengen. Maar het stel gaat gewoon door: 'Maar, dit is toch de V&D?'
Pff... Eigenwijze klanten. Ik moet nu echt opschieten want ik kan mijn lach bijna niet meer inhouden. 'Uhm, ja. Maar wij zijn een kleine V&D, dus wij hebben daar geen ruimte voor.' Ik werp een blik richting de kassa. Gelukkig, er staat een meisje te wachten. Ik heb een reden om te vluchten!
Het meisje koopt een armbandje van €4,95 en betaald met een briefje van €5,-.
Ik stop net het briefje in de kassa als ze me vraagt of ik er soms €0,05 bij wil. Ik kijk weer ietwat verbaasd en ik onderdruk nu een nog grotere lachstuip. Ik kijk haar aan en zeg bijdehand 'Ja hoor, dan krijgt u €0,10 terug'. Als een dummie kijkt ze me aan. Ik geef haar snel haar wisselgeld en vlucht dan naar de kantine.
Na de pauze heb ik weer een "nuchtere" kijk op de klanten.
Bij de kassa staat een stel met een paar rond rennende kinderen. Ik ben de berg kinderkleding nog aan het scannen als de vader zijn pinpas alvast door het pinapparaat haalt. Prima, dan hoef ik straks niet te wachten tot meneer zijn pasje heeft gevonden. Ik ben halverwege de gigantische stapel rokjes, sokken en shirtjes als de man opmerkt 'Er staat: wacht op bedrag. Moet je soms nog een knopje indrukken?'
Het vervelende is dat ik klanten niet keihard in hun gezicht uit mag lachen en ze altijd beleefd moet beantwoorden. Dus ik zeg netjes, zonder te lachen, dat het totaal bedrag er ook nog niet is als ik nog niet alles heb gescand.
Mijn god, wat een dummie!
En dan heb je natuurlijk nog de klanten die denken dat het bonnetje al in de tas zit terwijl ze hun vinger pas net van het knopje "ok" op het pinapparaat halen. En je op de achtergrond de printer de kassabon hoort printen.
Of de mensen die vragen of er een tasje omheen mag terwijl ik de kleding nog aan het vouwen ben.
Echt, ik heb dan zó erg de neiging om even te roepen: 'Ben ik al klaar dan? Dummie!'
Zo heb ik nog ruim 100 voorbeelden van andere dummie-acties, maar ik gun het al die dummies niet om mijn geliefde hyves te besmeuren...
Mijn vis Vis
16 aug 2009
Eerbetoon aan mijn 3 zeer geliefde vissen. Waarvan de laatste door omstandigheden door het leven ging als Vis.
Vis heeft wel een naam gehad hoor.
Toen hij met zijn twee broertjes/zusjes bij me kwam wonen kregen ze alledrie een prachtige naam: Pluk, Lizzie en Elmo.
Als ze bij elkaar zwommen, kon ik precies zien wie wie was.
Pluk had namelijk de meeste zwarte vlekken, Elmo was het oranjest en was de kleinste en die ene die overbleef was automatisch Lizzie.
Na een half jaar ging een van de drie dood. En toen begon het, want wie was er dood??
Ik was na de dood van vis1 zo van slag dat ik vergeten ben te kijken wie hij was. Ze waren tenslotte allemaal even belangrijk voor me. Ik denk dat het Elmo was.
Na een paar dagen (ik was inmiddels weer een beetje opgeknapt) concentreerde ik me op m'n twee andere -inmiddels uitgehongerde- vissen.
Mmm... Hij lijkt wel wat kleiner te zijn dan die andere. En hij is weer oranje-der.
Fijn, dat waren de twee kenmerken van Elmo.
Ik vond het zielig om ze nu al zonder naam door te laten leven, daarom besloot ik dat Elmo dood was gegaan en dat de kleinste nu Pluk was (hij had tenslotte meer vlekken. Maar waren het ook meer vlekken dan mijn overleden vis had?) en de meest oranje Lizzie (was Elmo dan nóg oranje-der?)
Twee en een half jaar ging het goed, om de 4 dagen kregen ze een beetje eten en als ik ze door het glas niet meer zag, kregen ze een schone kom.
En toen sloeg het noodlot toe. Vis2 overleed op 3-jarige leeftijd.
Natuurlijk was ik ook door dit verlies helemaal kapot, want dat hoort.
Maar toen ik na enkele dagen weer bij de kom kwam, had ik toch wel een probleem.
Ik had nu echt geen idee meer wie er over was gebleven.
Hij was best wel oranje (Lizzie? Of toch Elmo?), maar hij had ook veel vlekken (Pluk?) en erg groot was hij ook niet (Elmo?).
Daarom werd het Vis.
Vis had een sprankelende en sterke persoonlijkheid. Hij was inmiddels al 5 en had allebei zijn broertjes en/of zusjes al verloren. En toch bleef hij zo vrolijk in het rond zwemmen.
Hij kreeg nog steeds iedere keer als ik eraan dacht een paar hapjes voer.
En iedere keer als ik Vis niet meer zag, kreeg hij weer trouw een schone kom.
Tot gisteren.
Maar het geeft niet. Vis was al oud en heeft een goed leven gehad.
Hij is nu samen zijn met zijn broertjes en/of zusjes in de vissenhemel.
Hij heeft zijn hele leven met hetzelfde potje vissenvoer gedaan (hij hield niet echt van variatie). Wat ik nu ook maar heb weggegooid.
Ik zal hem missen.
Vis heeft wel een naam gehad hoor.
Toen hij met zijn twee broertjes/zusjes bij me kwam wonen kregen ze alledrie een prachtige naam: Pluk, Lizzie en Elmo.
Als ze bij elkaar zwommen, kon ik precies zien wie wie was.
Pluk had namelijk de meeste zwarte vlekken, Elmo was het oranjest en was de kleinste en die ene die overbleef was automatisch Lizzie.
Na een half jaar ging een van de drie dood. En toen begon het, want wie was er dood??
Ik was na de dood van vis1 zo van slag dat ik vergeten ben te kijken wie hij was. Ze waren tenslotte allemaal even belangrijk voor me. Ik denk dat het Elmo was.
Na een paar dagen (ik was inmiddels weer een beetje opgeknapt) concentreerde ik me op m'n twee andere -inmiddels uitgehongerde- vissen.
Mmm... Hij lijkt wel wat kleiner te zijn dan die andere. En hij is weer oranje-der.
Fijn, dat waren de twee kenmerken van Elmo.
Ik vond het zielig om ze nu al zonder naam door te laten leven, daarom besloot ik dat Elmo dood was gegaan en dat de kleinste nu Pluk was (hij had tenslotte meer vlekken. Maar waren het ook meer vlekken dan mijn overleden vis had?) en de meest oranje Lizzie (was Elmo dan nóg oranje-der?)
Twee en een half jaar ging het goed, om de 4 dagen kregen ze een beetje eten en als ik ze door het glas niet meer zag, kregen ze een schone kom.
En toen sloeg het noodlot toe. Vis2 overleed op 3-jarige leeftijd.
Natuurlijk was ik ook door dit verlies helemaal kapot, want dat hoort.
Maar toen ik na enkele dagen weer bij de kom kwam, had ik toch wel een probleem.
Ik had nu echt geen idee meer wie er over was gebleven.
Hij was best wel oranje (Lizzie? Of toch Elmo?), maar hij had ook veel vlekken (Pluk?) en erg groot was hij ook niet (Elmo?).
Daarom werd het Vis.
Vis had een sprankelende en sterke persoonlijkheid. Hij was inmiddels al 5 en had allebei zijn broertjes en/of zusjes al verloren. En toch bleef hij zo vrolijk in het rond zwemmen.
Hij kreeg nog steeds iedere keer als ik eraan dacht een paar hapjes voer.
En iedere keer als ik Vis niet meer zag, kreeg hij weer trouw een schone kom.
Tot gisteren.
Maar het geeft niet. Vis was al oud en heeft een goed leven gehad.
Hij is nu samen zijn met zijn broertjes en/of zusjes in de vissenhemel.
Hij heeft zijn hele leven met hetzelfde potje vissenvoer gedaan (hij hield niet echt van variatie). Wat ik nu ook maar heb weggegooid.
Ik zal hem missen.
Toeristen in het warenhuis (6 weken lang!)
26 juli 2009,
Eindelijk vakantie! Tenmiste, zo denken de meeste mensen. En terecht, want zij zijn de toeristen.
Voor de werkende mensen ligt het net even iets anders...
6 weken lang toeristen die de bordjes Deze kassa is tijdelijk gesloten niet kunnen lezen, waardoor ik alsnog moet zeggen dat ze even naar de andere kant moeten lopen.
Je ziet gewoon aan de mensen waar ze vandaan komen (de Duitsers hebben namelijk -zelfs in de zomer- altijd croccs mét sokken aan!), dus als ik zie dat het gewoon Nederlanders zijn laat ik ze lekker bij dat bordje staan. Hehehe..
6 weken lang klanten aan je kassa waarvan je aan het uiterlijk nog niet hebt kunnen zien of ze buitenlands zijn, je ze vriendelijk begroet, genegeert wordt, ze om hun AirMiles pas vraagt (ze hebben je immers nog geen woord gezegd dus misschien zijn het wel gewoon hooghartige Nederlanders), weer genegeert wordt (je bent er nu bijna zeker van dat ze je gewoon niet verstaan) en vervolgens de hele inhoud van hun portemonnee uitstallen om op hun gemak €3,95 met 1 en 2 centjes te betalen (die ze in het buitenland nog gewoon gebruiken en dus mee de grens over hebben genomen).
6 weken lang mensen die van alles aan je vragen in het Duits, Frans of Vlaams.
'Sprechen Sie Deutch?'
'Entschuldigung, ich kann kein Wort Deutsch sprechen'
En dan het scheve gezicht als je dat als antwoordt geeft! Haha.
Maar waarom ze dan zelfs als je hebt aangegeven geen Duits te spreken, ze alsnog hun hele verhaal in het Duits aan je uitleggen is mij een raadsel.
6 weken lang associale camping-gasten (en ja, ze hadden hun identieke trainingspak weer aan) die de kleding die ze met hun bezwete lichaam gepast hebben toch niet willen hebben, gewoon in de pashokjes laten hangen óf ze uit de verpakking gehaald op een hoopje in een hoekje leggen.
Terwijl zij toch gewoon het bordje Wilt u de kleding in de verpakking laten zitten a.u.b. Heeft u een vraag? Stel hem aan een van onze medewerkers moeten kunnen lezen...
6 weken lang...
Vanaf volgende week heb ik lekker 3 weken vakantie. En dan ga ik eens even lekker overal de irritante toerist uithangen...
Oja, en wil je -omdat je op vakantie bent en je dan altijd een goed humeur wilt hebben- dan ook bij een goed gehumeurde cassière afrekenen? Lees dan vooral de onderstaande tips:
1) Is er een stickeractie? Ga hier dan op de volgende manier mee om:
...1) plak de stickers vóórdat u de artikelen op de toobank legt (dit scheelt tijd)
...2) plak ze vooral NIET op de barcode (dan kan het artikel namelijk niet meer gescand worden)
...3) lees de voorwaarden!
2) Heeft u airmiles? Pak hem dan vast als u in de rij staat. (ook dit scheelt tijd)
3) Lees altijd wat er op de aanbiedingborden staat. Lees niet alleen de grote letters maar ook de gewone letters.
4) Bent u buitenlands? Begroet dan toch de cassière, het is namelijk niet echt leuk om keihard genegeert te worden.
Voor de werkende mensen ligt het net even iets anders...
6 weken lang toeristen die de bordjes Deze kassa is tijdelijk gesloten niet kunnen lezen, waardoor ik alsnog moet zeggen dat ze even naar de andere kant moeten lopen.Je ziet gewoon aan de mensen waar ze vandaan komen (de Duitsers hebben namelijk -zelfs in de zomer- altijd croccs mét sokken aan!), dus als ik zie dat het gewoon Nederlanders zijn laat ik ze lekker bij dat bordje staan. Hehehe..
6 weken lang klanten aan je kassa waarvan je aan het uiterlijk nog niet hebt kunnen zien of ze buitenlands zijn, je ze vriendelijk begroet, genegeert wordt, ze om hun AirMiles pas vraagt (ze hebben je immers nog geen woord gezegd dus misschien zijn het wel gewoon hooghartige Nederlanders), weer genegeert wordt (je bent er nu bijna zeker van dat ze je gewoon niet verstaan) en vervolgens de hele inhoud van hun portemonnee uitstallen om op hun gemak €3,95 met 1 en 2 centjes te betalen (die ze in het buitenland nog gewoon gebruiken en dus mee de grens over hebben genomen).
6 weken lang mensen die van alles aan je vragen in het Duits, Frans of Vlaams.
'Sprechen Sie Deutch?'
'Entschuldigung, ich kann kein Wort Deutsch sprechen'
En dan het scheve gezicht als je dat als antwoordt geeft! Haha.
Maar waarom ze dan zelfs als je hebt aangegeven geen Duits te spreken, ze alsnog hun hele verhaal in het Duits aan je uitleggen is mij een raadsel.
6 weken lang associale camping-gasten (en ja, ze hadden hun identieke trainingspak weer aan) die de kleding die ze met hun bezwete lichaam gepast hebben toch niet willen hebben, gewoon in de pashokjes laten hangen óf ze uit de verpakking gehaald op een hoopje in een hoekje leggen.
Terwijl zij toch gewoon het bordje Wilt u de kleding in de verpakking laten zitten a.u.b. Heeft u een vraag? Stel hem aan een van onze medewerkers moeten kunnen lezen...
6 weken lang...
Vanaf volgende week heb ik lekker 3 weken vakantie. En dan ga ik eens even lekker overal de irritante toerist uithangen...
Oja, en wil je -omdat je op vakantie bent en je dan altijd een goed humeur wilt hebben- dan ook bij een goed gehumeurde cassière afrekenen? Lees dan vooral de onderstaande tips:
1) Is er een stickeractie? Ga hier dan op de volgende manier mee om:
...1) plak de stickers vóórdat u de artikelen op de toobank legt (dit scheelt tijd)
...2) plak ze vooral NIET op de barcode (dan kan het artikel namelijk niet meer gescand worden)
...3) lees de voorwaarden!
2) Heeft u airmiles? Pak hem dan vast als u in de rij staat. (ook dit scheelt tijd)
3) Lees altijd wat er op de aanbiedingborden staat. Lees niet alleen de grote letters maar ook de gewone letters.
4) Bent u buitenlands? Begroet dan toch de cassière, het is namelijk niet echt leuk om keihard genegeert te worden.
De klanten van de Vie&Die
15 mei 2009
Het leed van een zaterdaghulp...
Zaterdagochtend 9 uur.
Mijn collega's en ik wrijven de laatste slaap nog uit onze ogen als de eerste klant al ongeduldig bij de kassa staat te wachten.
Het is een man in een joggingbroek, zijn haar nog in coupe net wakker en behoorlijk ongeschoren (en ik betwijfel het of ie z'n tanden wel heeft gepoetst), met een zak koffiebonen.
Zijn openingszin? 'Ja, ik woon hier zo dichtbij en de koffie was op dus ik dacht ik kan best even snel over straat om nieuwe koffie te halen, niemand die het ziet'.
Oké, we zijn nog niet helemaal wakker, maar om nou te denken dat wij helemaal geen menselijke trekken hebben (lees: kunnen zien)...
12 uur, pauze.
We zitten met een groepje in de kantine de lastige klanten te bespreken, terwijl we naar buiten kijken.
(Onze kantine zit op de eerste etage en kijkt uit over het winkelcentrum)
Dat zijn de leukste momenten van de dag. De meeste mensen weten niet dat wij ze van een afstandje heerlijk kunnen bekijken en onze commentaar op hun kleding kunnen geven zonder dat ze het horen.
Er lopen rond dit tijdstip verschillende type mensen rond:
De grootste groep zijn de overhitte en zwaargestreste moeders met 3 rondrennende kinderen, buggy's die omkieperen omdat ze te zwaar beladen zijn en de vader (die verplicht mee moet) er achteraan shokkend (ach schat, laat die kinderen toch).
Dan zijn er natuurlijk de cliché campinggasten. Man en vrouw allebei in hetzelfde trainingspak die ze 30 jaar geleden op hun eerste vakantie gekocht hebben.
En niet te vergeten: de heel erg relaxte ik-heb-alle-tijd-om-te-winkelen dames. Die overal een half uur naar kijken, alle kleding van de stapel pakken en ze ongevouwen terug leggen en dan toch nog even verder kijken.
14 uur, spitsuur bij de kassa.
Er staat inmiddels een flinke rij bij de kassa (incl de oververhitte moeders en de campinggasten).
Nadat ik 5 klanten heb weggewerkt gooit de volgende klant (een niet erg vrolijk kijkende mevrouw) een tasje voor m'n neus met de mededeling 'Hij past niet'. Ik negeer de opmerking en zeg op mijn allervriendelijkst, 'Goedemiddag mevrouw, wilde u dit ruilen? Sorry dat kan alleen boven'. De vrouw kijkt naar me op (als blikken konden doden was ik nu dus dood geweest) en snauwt 'Nou dan moeten ze een bordje neerzetten!'. Vriendelijk wijs ik naar het bordje waarop staat Voor ruilen en retouren kunt u terecht bij bij de servicekassa op de eerste etage.
Heerlijk die momenten.
17 uur, nog maar een half uurtje.
Meestal is het rond dit tijdstip niet zo druk meer, dus help ik de rest mee met het glad maken van de afdeling. Ik doe de tafel vlak bij de kassa, zodat ik als het nodig is gelijk naar de kassa kan rennen voordat de klanten met hun geld op de toonbank gaan staan tikken (ze denken dat ik ze dan pas in de gaten heb. Sukkels).
Als ik de eerste helft van de tafel heb gedaan, staat er een klant bij de toonbank. Ik help hem netjes en ga dan weer terug naar de tafel.
En... Oh My God! Verbijsterd kijk ik naar de ravage die is aangericht toen ik anderhalve minuut weg was.
Hoe krijgen de 3 klanten die nog op de afdeling waren het voor mekaar de tafel nog meer op een slagveld te laten lijken dan voordat ik het had opgeruimd??
Mmm... Ik kijk nu alweer uit naar een nieuwe zaterdag!
Zaterdagochtend 9 uur.
Mijn collega's en ik wrijven de laatste slaap nog uit onze ogen als de eerste klant al ongeduldig bij de kassa staat te wachten.
Het is een man in een joggingbroek, zijn haar nog in coupe net wakker en behoorlijk ongeschoren (en ik betwijfel het of ie z'n tanden wel heeft gepoetst), met een zak koffiebonen.
Zijn openingszin? 'Ja, ik woon hier zo dichtbij en de koffie was op dus ik dacht ik kan best even snel over straat om nieuwe koffie te halen, niemand die het ziet'.
Oké, we zijn nog niet helemaal wakker, maar om nou te denken dat wij helemaal geen menselijke trekken hebben (lees: kunnen zien)...
12 uur, pauze.
We zitten met een groepje in de kantine de lastige klanten te bespreken, terwijl we naar buiten kijken.
(Onze kantine zit op de eerste etage en kijkt uit over het winkelcentrum)
Dat zijn de leukste momenten van de dag. De meeste mensen weten niet dat wij ze van een afstandje heerlijk kunnen bekijken en onze commentaar op hun kleding kunnen geven zonder dat ze het horen.
Er lopen rond dit tijdstip verschillende type mensen rond:
De grootste groep zijn de overhitte en zwaargestreste moeders met 3 rondrennende kinderen, buggy's die omkieperen omdat ze te zwaar beladen zijn en de vader (die verplicht mee moet) er achteraan shokkend (ach schat, laat die kinderen toch).
Dan zijn er natuurlijk de cliché campinggasten. Man en vrouw allebei in hetzelfde trainingspak die ze 30 jaar geleden op hun eerste vakantie gekocht hebben.
En niet te vergeten: de heel erg relaxte ik-heb-alle-tijd-om-te-winkelen dames. Die overal een half uur naar kijken, alle kleding van de stapel pakken en ze ongevouwen terug leggen en dan toch nog even verder kijken.
14 uur, spitsuur bij de kassa.
Er staat inmiddels een flinke rij bij de kassa (incl de oververhitte moeders en de campinggasten).
Nadat ik 5 klanten heb weggewerkt gooit de volgende klant (een niet erg vrolijk kijkende mevrouw) een tasje voor m'n neus met de mededeling 'Hij past niet'. Ik negeer de opmerking en zeg op mijn allervriendelijkst, 'Goedemiddag mevrouw, wilde u dit ruilen? Sorry dat kan alleen boven'. De vrouw kijkt naar me op (als blikken konden doden was ik nu dus dood geweest) en snauwt 'Nou dan moeten ze een bordje neerzetten!'. Vriendelijk wijs ik naar het bordje waarop staat Voor ruilen en retouren kunt u terecht bij bij de servicekassa op de eerste etage.
Heerlijk die momenten.
17 uur, nog maar een half uurtje.
Meestal is het rond dit tijdstip niet zo druk meer, dus help ik de rest mee met het glad maken van de afdeling. Ik doe de tafel vlak bij de kassa, zodat ik als het nodig is gelijk naar de kassa kan rennen voordat de klanten met hun geld op de toonbank gaan staan tikken (ze denken dat ik ze dan pas in de gaten heb. Sukkels).
Als ik de eerste helft van de tafel heb gedaan, staat er een klant bij de toonbank. Ik help hem netjes en ga dan weer terug naar de tafel.
En... Oh My God! Verbijsterd kijk ik naar de ravage die is aangericht toen ik anderhalve minuut weg was.
Hoe krijgen de 3 klanten die nog op de afdeling waren het voor mekaar de tafel nog meer op een slagveld te laten lijken dan voordat ik het had opgeruimd??
Mmm... Ik kijk nu alweer uit naar een nieuwe zaterdag!
Abonneren op:
Posts (Atom)