1, 2, 3 Sven

Beste Sven,

Ik kan nu zeggen dat je ontzettend goed hebt geschaatst. En dat het heel knap is dat je zilver hebt gehaald. Ik zou het je niet nadoen.
Maar ja, het maakt niet uit wat ik of iemand anders nu zegt. Jij hebt vier jaar kei en keihard getraind om hier op de Olympische Spelen in Sotsji je revanche te maken. Je revanche op dat fatale foutje van vier jaar geleden. Die wissel die je een gouden plak kostte. Alle ogen waren op jou gericht. En dan lukt het net niet. Dat is zuur.

Ik kan me heel goed voorstellen dat je je enorm kut voelt (excuses voor het taalgebruik, Ik kon even geen ander goed woord bedenken). Dat het heel erg moeilijk is om je concurrent die jouw gouden plak voor je neus wegkaapt (zo zal dat ongetwijfeld gevoeld hebben) met een lach op je gezicht te feliciteren.
Dat je die droom die jou vier jaar heeft gemotiveerd zo uiteen ziet spatten. Zilver is dan even niks waard. Maar er komt vast vanzelf een moment dat je er wel blij mee kunt zijn. Alleen niet meteen en dat is logisch.

Beetje flauw dan dat opeens heel Nederland over je valt en je de grond in boort. Zoals ik al zei, alle ogen waren op jou gericht. Iedereen verwachtte heel veel. Leuk dat Bob en Jorrit mee schaatste. Misschien kunnen zij dan de tweede en derde plek opvullen. Hebben we weer een 1-2-3-tje. Maar Sven, daar zitten we allemaal op te wachten!
En dan opeens Jorrit die een nieuw Olympisch record neerzet! Vlak voor je neus! Terwijl jij al zenuwachtig genoeg bent, wordt de druk nog eens extra verhoogd.
Je hebt alles gegeven, ondanks de pijn in je rug liet jij je niet kennen. Je schaatste en schaatste, maar het was net niet genoeg.

Allemaal al vervelend genoeg. Maar dan het hypocriete gedrag van de Nederlanders. Je bent opeens een slechte verliezer omdat jij als topsporter niet kon lachen nadat je DE wedstrijd verloren had. Verloren aan een concurrent met wie je nota bene vrijdag weer in dezelfde ploeg zit.
Je bent opeens een slechte verliezer omdat je in één interview, toen de journalist vroeg hoe je het zelf vond gaan, per ongeluk toegaf dat je eigenlijk meer last van je rug had dan je had verwacht.
De Nederlanders kunnen zich opeens niet meer indenken dat als je een doel hebt (waar ook nog eens een enorme druk op lag) en je haalt het doel niet, je dan teleurgesteld kunt zijn.

En dan de media. Die hebben eigenlijk de meeste macht. Zij bepalen hoe Nederland met zijn kuddegedrag nu over je denkt.
Zij schrijven overal alleen nog maar over je rugblessure, die jij maar één keer hebt genoemd, en zeggen dan vervolgens dat je dat als slechte smoes gebruikt. Zij hebben het dag in dag uit over jou. Waar ging het mis? Wat is er gebeurd? En bla bla bla, en schrijven vervolgens dat jij alle aandacht opeist en dat dat zielig is voor Jorrit.
Dat jij in een interview ook hebt gezegd dat je het heel knap vind van Jorrit en dat je zelf nog nooit zo snel hebt geschaatst, dat vergeten ze dan allemaal weer wel te melden in hun artikelen.

Nee hoor Sven, ga jij maar lekker in een hoekje zitten mokken. Ik vind dat je dat best mag.

Foto van AD.nl

Ik ga ook nog even schrijven aan Jorrit. Dat je dat weet. Anders zou het zo hypocriet over kunnen komen.

Liefs van iemand die nog steeds in je gelooft en trots op je is.